W Borach Tucholskich - spódnica fereta - wereta

 

za fb:

19 stycznia 2026

Świetlan Maps



Fereta jako określenie długiej spódnicy okazało się słowem, którego występowanie (co prawda obecnie już rzadkie) jest charakterystyczne właśnie dla tego regionu. Poza Tucholą, powiatem tucholskim i część świeckiego mamy również Nakło nad Notecią. Jest to przynajmniej interesujące.
W zbliżonym znaczeniu, bo jako obszerna i raczej podniszczona spódnica pojawia się w internetowym słowniku gwary borowiackiej. Chyba więc wszystko się zgadza.

Z pomocą przyszedł mi Mały Słownik Gwar Polskich prof. Wronicz, który notuje feretę z odesłaniem do werety. Czyli mogło tu zajść jakieś ubezdźwięcznienie. 

Wereta z kolei pojawia się tam w dwóch znaczeniach — jako płachta bądź szmata, ewentualnie byle jakie okrycie wierzchnie. Pierwsze miało być używane na Kresach i w południowo-wschodniej Małopolsce, jednak drugie jest kolejnym tropem - północno-wschodnia Wielkopolska i południowe Pomorze. 
Długa, zużyta spódnica — byle jakie odzienie wierzchnie, najpewniej z płótna. 

Wereta pojawia się już w słownikach, chociażby Doroszewskiego (choć już jako archaizm) gdzie figuruje jako określenie prześcieradła bądź płachty z grubego, zgrzebnego płótna. WSJP notuje ją jako zapożyczenie ze wschodu — od rosyjskiego верета (wierieta). Osobiście powiedziałbym bardziej, że z języka ruskiego.

Czy to znaczy, że mamy rusinizm w Borach Tucholskich? I tak i nie. Fereta wywodzi się od wspomnianej werety, która w polszczyźnie ma bardzo długą historię, bo notowana jest już w XVII wieku, jeszcze przed zaborami. Finalnie jednak najpewniej prowadzi do wrzeciona, czyli веретено po starorusku. 

Coś o chłopach, szlachcie i o krullu...

za fb:

Autor chyba nie stosuje polskiej klawiatury, bo brak znaków diakrytycznych... to mnie razi więc pozwoliłem sobie je poprawić - a mówiąc dokładniej - zrobił to gemini.

Gemini poprawił znacznie więcej - szczegóły pokazałem na końcu posta.

Marcin Dybowski ·
Obserwuj

22 stycznia o 22:23 ·


Poniższe skierowalem do JKM bowiem znów popisał się swym nieuctwem w sprawie Powstania Styczniowego. Cytuje JKM: "Rocznica wybuchu najbardziej kretyńskiego powstania "narodowego" - w proteście przeciwko groźbie likwidacji pańszczyzny (w Rosji już zniesionej). Chłopi nie dali się nabrać i złapanych powstańców wydawali Rosjanom. Nawet papież ten kretynizm surowo potępił. A II i III RP chwalą"

Moja odpowiedź:

Czy Pan jest IDIOTĄ???

Dawno nie czytałem głupszych i tak kłamliwych, a wyrażonych w kilku zdaniach opinii o Powstaniu Styczniowym. Kolejny raz wykazuje się Pan kompletnym nieuctwem w kwestiach historycznych. Jest to tym bardziej przykre, że dotyczy kwestii własnościowych, a więc fundamentalnych dla zdawałoby się prawicowca, za jakiego się Pan uważa.

1. Ogłoszone w Rosji carskie uwłaszczenie nie dość, że nie dawało własności poszczególnemu chłopu – bo „własność” uzyskiwała tylko komuna wiejska, a nie poszczególna osoba (czyli chłop przeprowadzający się lub imający się innej pracy poza tą wsią tracił WSZYSTKO) to owo carskie, rosyjskie (a więc lepsze niż polskie dla Pana) uwłaszczenie wiązało się z płaceniem carowi rat „wykupu” do lat dwudziestych przyszłego XX wieku, a w niektórych guberniach nawet jeszcze w latach trzydziestych dwudziestego wieku!

2. W ten sposób zrobione/ spartaczone rosyjskie „uwłaszczenie” na rzecz komun wiejskich, nie dając w Rosji własności chłopom, w żaden sposób nie wytworzyło w tej warstwie zachowań i skłonności antyrewolucyjnych, prokapitalistycznych czy wolnościowych. Dzięki temu hasło Lenina „ziemia i pokój” mogło trafić później na tak podatny grunt. To właśnie na bazie zniewolonego, zduraczonego żywiołu wiejskiego (bo warstwa robotnicza była zbyt skromna na zwycięstwo „proletariatu”) doszło do udanej rewolucji leninowskiej.

3. Właśnie w odróżnieniu od tego carskiego „dobrodziejstwa”, które skazało Rosję na kompletną klęskę i upadek cywilizacyjny oraz totalitaryzm bolszewików, POLACY NIE MAJĄCY WŁASNEJ PAŃSTWOWOŚCI, oferowali poprzez Powstanie Styczniowe inne uwłaszczenie – własność polskiej szlachty miała być ofiarowana NATYCHMIAST i ZA DARMO, co istotne ofiarowana indywidualnie i na zawsze tym, którzy uprawiali nie swoją ziemię do tej pory płacąc właścicielowi tej ziemi za jej dzierżawę w formie albo pracy (pańszczyzny) albo czynszu pieniężnego.

To spowodowało, że polski chłop stając się indywidualnym właścicielem, był na swoim i tego co było jego BRONIŁ, zmieniał się jego stosunek do wszelkich lewicowych pomysłów o „wspólnej własności”, „rewolucji” itp., itd.

To był nasz XIX wieczny thatcheryzm na ponad sto lat przed tym, jak Thatcher oswobodziła Brytyjczyków z socjalistycznych mitów dokładnie przez zastosowanie tego samego mechanizmu – upowszechnienie własności. Różnica polegała na tym, że ona to zrobiła dopiero pod koniec wieku XX i mając aparat państwa, którego Brytyjczycy nie stracili na rzecz obcych.

Nasza polska, litewska, rusińska szlachta na dawnych ziemiach polskich (a więc właściciele, których tak podobno Pan powinien bronić i ich wybitną rolę cywilizacyjną podobno Pan powinien podkreślać) zrobiła to nie tylko ponad sto lat wcześniej, lecz zrobiła NIE MAJĄC własnej państwowości i w ogóle aparatu państwa po swojej stronie, płacąc za to nie tylko utratą części swej własności na rzecz bliźniego, lecz płacąc za to WŁASNĄ KRWIĄ!!!

Pan tego „oczywiście” w swojej ciemnocie i nieuctwie NIE WIDZI bowiem – jak śmiem to wprost Panu wyłuszczyć, to jest (nienawistnie i bezrozumnie przez Pana pogardzane) osiągnięcie polskie, a nie jest rosyjskie, które Pan by uwielbiał tylko dlatego, że byłoby carskie lub choćby rosyjskie nawet gdyby to było, jak i w istocie jest, wbrew oczywistym faktom.

krull to niemiecki troll

4. Tymczasem car jedynie na ziemiach polskich, ogarniętych Powstaniem Styczniowym, i po to by powstanie stłumić, ZMUSZONY był wydać zgodę na INNEGO rodzaju uwłaszczenie, musiał się LICYTOWAĆ z Tymczasowym Rządem Narodowym i zgodził się na inne niż w całej Rosji indywidualne i natychmiastowe uwłaszczenie polskich chłopskich dzierżawców ziemi.

Wielkość tego, wstrętnego Panu, polskiego powstania nie polega na niezliczonych potyczkach, bitwach, zmaganiach lecz na tym po co te zmagania były czynione – chodziło o to, by z dekretem uwłaszczeniowym Tymczasowego Rządu Narodowego dowlec się krwawiąc, nawet czołgając się z ostatnim tchem w piersi, do kolejnego plebana i by z kolejnej polskiej ambony, polskim głosem wykrzyczeć, że dotychczasowe dzierżawienie ziemi kończy się, a jej dzierżawcy stają się WŁAŚCICIELAMI i że zawdzięczać to będą POLSCE i POLAKOM, ich braciom, a nie ROSJI lub ROSYJSKIEMU CAROWI!!!

A Pan w swej kompletnej ignorancji na ten temat i w głupim filocarskim, antypolskim, ahistorycznym zaślepieniu pluje na WIELKICH POLSKICH WŁAŚCICIELI, którzy dzięki temu aktowi rezygnacji ze swej własności na rzecz innych czyni z nich ciemniaków wywołujących durne powstanie i jak kompletny IDIOTA czyni Pan z nich OBROŃCÓW PAŃSZCZYZNY???????? Trzeba tu właśnie użyć wobec Pana słowa, którego Pan chętnie używa wobec innych, JEST PAN IDIOTA!!!

pan jest mniemniecki troll !!

5. Do dziś w Ameryce Łacińskiej wielcy posiadacze ziemscy, mimo posiadania własnej państwowości, nie są do dziś w stanie podzielić się tą swą własnością z biedotą, mimo tego że są chrześcijanami, mimo tego, że nie grozi im za to żaden upływ krwi, NIE SĄ W STANIE podzielić się swą własnością z dzierżawcami, biedotą, która – na nasze i tych właścicieli nieszczęście – zasila rewolucyjne zaplecze różnych bolszewickich formacji i komunistycznej teologii wyzwolenia. A wystarczyłoby, gdyby nie musząc wywoływać powstania po prostu podzielili się swoją własnością i obdarowali tych swych bliźnich tym ułamkiem tego co mają, ratując swe kraje przed lewicową zarazą UPOWSZECHNIENIEM WŁASNOŚCI na wzór Polaków z XIX wieku, na wzór Thatcher, zdawałoby się nawet na wzór postulatów podnoszonych w pewnym czasopiśmie „Najwyższy Czas”, które chyba Panu powinno być znane, chyba że Pan karmi czytelników raz sieczką z jednego korytka (wiwat prywatna własność) a raz zatruwa sieczką z innego antypolskiego korytka (Polacy jako właściciele to kretyni i trzeba się wstydzić polskiego dorobku oraz historii).

6. Pan powinien być dumny z tych Polaków, którzy w XIX wieku uwłaszczyli na swej własności całe rzesze bliźnich, którzy dzięki temu za kilka dziesiątków lat NIE przepuścili na Zachód rewolucji bolszewickiej, zasilając okopy kontrrewolucji, które to okopy świeciłyby pustkami gdyby były zasilone jedynie przez XX wieczną polską szlachtę, mieszczaństwo czy szeroko rozumianych właścicieli czegokolwiek, co byłoby do obrony przed robotniczo-CHŁOPSKĄ czerwoną armią!!! Pan natomiast NIESTANNIE od dziesięcioleci PLUJE na tę bohaterską polską szlachtę, która przez Dekret UWŁASZCZENIOWY Tymczasowego Rządu Narodowego, z a s z c z e p i ł a  niższe warstwy społeczne przed komunistyczną propagandą o ZIEMI i POKOJU dla wszystkich, którzy przyłączą się do rewolucji leninowskiej.

7. Pan udaje, czy na naprawdę nie rozumie, że idący do fabryki syn polskiego chłopa był już w pierwszym pokoleniu, po opluwanym przez Pana powstaniu, mniej podatny na hasła lewicowe bo jego ojciec już był właścicielem kawałka ziemi, a on był już synem właściciela??? I nawet nowe lewicowe partie polityczne, które były tworzone na ziemiach Królestwa Polskiego, mimo tego, że były lewicowe to właśnie dzięki temu owocowi Powstania Styczniowego, jakim było UPOWSZECHNIENIE WŁASNOŚCI, nie były aż tak rewolucyjne i tak zwariowanie bolszewickie. Dlatego KPP lub Róża Luksemburg nie cieszyła się prawie w ogóle zainteresowaniem i była uważana za agenturę, a nie za coś polskiego.

Bzdury jakie Pan wypisuje na temat Powstania Styczniowego, niezrozumienie fundamentalnego znaczenia jakim jest UPOWSZECHNIENIE WŁASNOŚCI, utrzymanie wszelkiej, tej drobnej i tej wielkiej własności w POLSKICH RĘKACH, stawia znak zapytania nad tym, do jakich szkół Pan uczęszczał, jaką wiedzę Pan otrzymał i po co się Pan taką wiedzą dzieli, której nie powstydziłaby się mamusia Adama Michnika, pisząca w swych komunistycznych podręcznikach dla Polaków podobne kocopały!!!

Mam śladową nadzieję, ale jednak mam, że gdy Pan spojrzy na kwestię upowszechnienia własności i zaszczepienia tą własnością Polaków w drugiej połowie XIX wieku, pozwoli Panu w innej perspektywie spojrzeć na naszą odporność przeciw temu co w przyszłości stało się w 1917 roku w Rosji, gdzie ta szansa na upowszechnienie własności, w kluczowej dla powodzenia rewolucji warstwie chłopskiej, została zmarnowana przez cara i Rosję, a później zrozumie Pan zależność zwycięstwa Polski w roku 1920 od właśnie tego, co dla każdego prawicowca jest świętością – WŁASNOŚCI, która na czas znalazła się w tych, a nie innych rękach!

Encyklopedya Staropolska

22 stycznia o 10:37 ·


Na temat dawnej XVI-XVIII-wiecznej szlachty krąży wiele głupich mitów. Większość z nich to pokłosie odchyłu marksistowskiego w polskiej historii, który miał się świetnie już przed II wojną światową, po niej na długie lata stał się niemal religią, a w III Rzeczpospolitej niewiele z nim zrobiono, szczególnie w kontekście edukacji szkolnej.

 
Jedną z największych głupot, którą udało się wprowadzić do ludzkich umysłów ludowo-robotniczym inteligentom jest uproszczone postrzeganie statusu majątkowego dawnej szlachty.

 
I tak: do dzisiaj w powszechnym wyobrażeniu KAŻDY szlachcic (a przynajmniej większość) był bogaczem śpiącym na złocie, mającym do dyspozycji dziesiątki chłopów-niewolników wykonujących najgłupsze nawet rozkazy. Taki scenariusz (jak z bajki o złym wilku albo legendzie o Robin Hoodzie) przemawia do wyobraźni, więc niesie się i zakotwicza z łatwością.

 

 
A jak było w rzeczywistości?

 
Tak naprawdę w Rzeczpospolitej Obojga Narodów dominowała szlachta drobna, zaściankowa, nie posiadająca własnych kmieci, pracująca samodzielnie i z wykorzystaniem najemników. 

A także gołota, czyli ci "panowie bracia", co nie mieli nawet spłachetka ziemi. Tacy "dumni sarmaci", poza posiadaniem herbu, nie różnili się jakoś drastycznie od przedstawicieli stanu chłopskiego.

 
Szlachcic zasuwający na co dzień fizycznie na roli, mieszkający w skromnej chałupie na wyrost nazywanej dworkiem, do tego nie posiadający w zasadzie żadnej wyższej opiekuńczej instancji, do której mógłby się odwołać w razie problemów - to jest prawdziwy obraz polskiego szlachcica XVI-XVIII wieku.

 

 
Mi dawna szlachta zawsze kojarzyła się ze współczesnymi drobnymi przedsiębiorcami - ciułającymi, zmuszonymi do realizowania coraz to nowych obowiązków względem państwa, starającymi jakoś utrzymać swój biznes, aby wykarmić siebie i swoich pracowników.

 
Tymczasem na obraz przeciętnego herbowego nałożony jest wizerunek magnata - tacy w dawnej Rzeczpospolitej też byli. Do szczególnej pozycji doszli w XVIII wieku. Obrzydliwie bogaci oligarchowie dzierżący ogromne obszary ziemskie, wpływający na krajową politykę, posiadający prywatne armie.

 
W obrębie całego stanu było ich może kilka procent.

 
To tak, jakby na dzisiejszą klasę średnią (cokolwiek to znaczy) patrzeć przez pryzmat takich ludzi jak Kulczyk, Solorz czy Brzoska. Ile ma to sensu? To pytanie zostawiam wam.

 
***

Encyklopedya Staropolska to projekt integrujący miłośników Rzeczpospolitej Obojga Narodów.
Jeżeli cenicie sobie moją działalność, możecie wesprzeć mnie finansowo na trzy sposoby:
 Za pośrednictwem portalu Patronite:
 Za pośrednictwem opcji "Wsparcie kanału" na YouTube
 Przez dobrowolną wpłatę na konto z dopiskiem "darowizna" (proszę o kontakt mailowy na adres darek@encyklopedya.pl)

Zajrzyj też na mój kanał YouTube. Czołem!

-----------------

Gemini poprawił znacznie więcej - np. zastosował myślniki, tam gdzie ich nie było, nawiasy zamiast ukośnika, małe litery zamiast wielkich przy nazwie "Powstanie Styczniowe"... zmiany podkreśliłem w tekście, literówki i błędy dobrze poprawione wyróżniłem kolorem.

Oto poprawiona wersja Twojego tekstu z uzupełnionymi polskimi znakami diakrytycznymi oraz drobnymi korektami interpunkcyjnymi dla lepszej czytelności:

Mimo, że go upomniałem, że ma tylko poprawić znaki diakrytyczne - znowu to zrobił:

Oto poprawiona treść drugiego punktu Twojej argumentacji, z uwzględnieniem polskich znaków oraz poprawkami interpunkcyjnymi, które nadają tekstowi większą siłę wyrazu:

Ingerując w tekst na "swój sposób" tak naprawdę zmienił jego treść, a więc zmienił charakter przesłania, zanegował to, co powiedział Autor - samemu stając się Autorem.

AI nie wykonuje poleceń - ono robi co chce.

To wielkie niebezpieczeństwo.

Marcin Dybowski ·
Obserwuj

22 stycznia o 22:23 ·


Poniższe skierowalem do JKM bowiem znów popisał się swym nieuctwem w sprawie Powstania Styczniowego. Cytuje JKM: "Rocznica wybuchu najbardziej kretyńskiego powstania "narodowego" - w proteście przeciwko groźbie likwidacji pańszczyzny (w Rosji już zniesionej). Chłopi nie dali się nabrać i złapanych powstańców wydawali Rosjanom. Nawet papież ten kretynizm surowo potępił. A II i III RP chwalą"

Moja odpowiedź:

Czy Pan jest IDIOTĄ???

Dawno nie czytałem głupszych i tak kłamliwych, a wyrażonych w kilku zdaniach opinii o Powstaniu Styczniowym. Kolejny raz wykazuje się Pan kompletnym nieuctwem w kwestiach historycznych. Jest to tym bardziej przykre, że dotyczy kwestii własnościowych, a więc fundamentalnych dla zdawałoby się prawicowca, za jakiego się Pan uważa.

1. Ogłoszone w Rosji carskie uwłaszczenie nie dość, że nie dawało własności poszczególnemu chłopu – bo „własność” uzyskiwała tylko komuna wiejska, a nie poszczególna osoba (czyli chłop przeprowadzający się lub imający się innej pracy poza tą wsią tracił WSZYSTKO) to owo carskie, rosyjskie (a więc lepsze niż polskie dla Pana) uwłaszczenie wiązało się z płaceniem carowi rat „wykupu” do lat dwudziestych przyszłego XX wieku, a w niektórych guberniach nawet jeszcze w latach trzydziestych dwudziestego wieku!

Dawno nie czytałem głupszych i tak kłamliwych, a wyrażonych w kilku zdaniach opinii o powstaniu styczniowym. Kolejny raz wykazuje się Pan kompletnym nieuctwem w kwestiach historycznych. Jest to tym bardziej przykre, że dotyczy kwestii własnościowych, a więc fundamentalnych dla – zdawałoby się – prawicowca, za jakiego się Pan uważa.

1. Ogłoszone w Rosji carskie uwłaszczenie nie dość, że nie dawało własności poszczególnemu chłopu – bo „własność” uzyskiwała tylko komuna wiejska, a nie poszczególna osoba (czyli chłop przeprowadzający się lub imający się innej pracy poza tą wsią tracił WSZYSTKO) – to owo carskie, rosyjskie (a więc lepsze niż polskie dla Pana) uwłaszczenie wiązało się z płaceniem carowi rat „wykupu” do lat dwudziestych przyszłego XX wieku, a w niektórych guberniach nawet jeszcze w latach trzydziestych dwudziestego wieku!

-----------

2. W ten sposob zrobione/spartaczone rosyjskie "uwlaszczenie" na rzecz komun wiejskich, nie dajac w Rosji wlasnosci chlopom, w zaden sposob nie wytworzylo w tej warstwie zachowan i sklonnosci antyrewolucyjnych, prokapitalistycznych, wolnosciowych i haslo Lenina "ziemia i pokoj" trafic moglo pozniej na podatny grunt i wlasnie na bazie zniewolonego, zduraczonego zywiolu wiejskiego (bo warstwa robotnicza byla zbyt skromna na zwyciestwo "proletariatu") doszlo do udanej rewolucji leninowskiej.

2. W ten sposób zrobione/ spartaczone rosyjskie „uwłaszczenie” na rzecz komun wiejskich, nie dając w Rosji własności chłopom, w żaden sposób nie wytworzyło w tej warstwie zachowań i skłonności antyrewolucyjnych, prokapitalistycznych czy wolnościowych. Dzięki temu hasło Lenina „ziemia i pokój” mogło trafić później na tak podatny grunt. To właśnie na bazie zniewolonego, zduraczonego żywiołu wiejskiego (bo warstwa robotnicza była zbyt skromna na zwycięstwo „proletariatu”) doszło do udanej rewolucji leninowskiej.

---------

popraw tylko znaki diakrytyczne nic więcej nie zmieniaj w tym tekście:

3. Wlasnie w odroznieniu....

przy trzecim podejściu dodał przecinek (wbrew regułom ortografii) i połączył "NIE MAJACY"

3. Wlasnie w odroznieniu od tego carskiego "dobrodziejstwa", ktore skazalo Rosje na kompletna kleske i upadek cywilizacyjny oraz totalitaryzm bolszewikow, POLACY NIE MAJACY WLASNEJ PANSTWOWOSCI, oferowali poprzez Powstanie Styczniowe inne uwlaszczenie - wlasnosc polskiej szlachty miala byc ofiarowana NATYCHMIAST i ZA DARMO, co istotne ofiarowana indywidualnie i na zawsze tym, ktorzy uprawiali nie swoja ziemie do tej pory placac wlasicielowi tej ziemi za jej dzierzawe w formie albo pracy (panszczyzny) albo czynszu pienieznego. 

3. Właśnie w odróżnieniu od tego carskiego „dobrodziejstwa”, które skazało Rosję na kompletną klęskę i upadek cywilizacyjny oraz totalitaryzm bolszewików, POLACY NIEMAJĄCY WŁASNEJ PAŃSTWOWOŚCI, oferowali poprzez Powstanie Styczniowe inne uwłaszczenie – własność polskiej szlachty miała być ofiarowana NATYCHMIAST i ZA DARMO, co istotne ofiarowana indywidualnie i na zawsze tym, którzy uprawiali nie swoją ziemię do tej pory płacąc właścicielowi tej ziemi za jej dzierżawę w formie albo pracy (pańszczyzny), albo czynszu pieniężnego.

------------

To spowodowalo, ze polski chlop stajac sie indywidualnym wlascicielem, byl na swoim i tego co bylo jego BRONIL, zmienial sie jego stosunek do wszelkich lewicowych pomyslow o "wspolnej wlasnosci", "rewolucji" itp, itd. 

To byl nasz XIX wieczny thacheryzm na podad sto lat przed tym, jak Thatcher oswobodzila Brytyjczykow z socjalistycznych mitow dokladnie przez zastosowanie tego samego mechanizmu - upowszechnienie wlasnosci. Roznica polegala na tym, ze ona to zrobila dopiero pod koniec wieku XX i majac aparat panstwa, ktorego Brytyjczyzy nie stracili na rzecz obcych. 

To spowodowało, że polski chłop stając się indywidualnym właścicielem, był na swoim i tego co było jego BRONIŁ, zmieniał się jego stosunek do wszelkich lewicowych pomysłów o „wspólnej własności”, „rewolucji” itp., itd.

To był nasz XIX-wieczny thatcheryzm na ponad sto lat przed tym, jak Thatcher oswobodziła Brytyjczyków z socjalistycznych mitów dokładnie przez zastosowanie tego samego mechanizmu – upowszechnienie własności. Różnica polegała na tym, że ona to zrobiła dopiero pod koniec wieku XX i mając aparat państwa, którego Brytyjczycy nie stracili na rzecz obcych.

--------------

Nasza polska, litewska, rusinska szlachta na dawnych ziemiach polskich (a wiec wladciciele, ktorych tak podobno Pan powinien bronic i ich wybitna role cywilizacyjna podobno Pan powinien podkreslac) zrobila to nie tylko ponad sto lat wczesniej lecz zrobil NIE MAJAC wlasnej panstwowosci i w ogole aparatu panstwa po swojej stronie, placac za to nie tylko utrata czesci swej wlasnosci na rzecz blizniego lecz placa za to WLASNA KRWIA!!! 

Pan tego "oczywiscie" w swojej ciemnocie i nieuctwie NIE WIDZI bowiem - jak smiem to wprost Panu wyluszczyc, to jest (nienawistnie i bezrozumnie przez Pana pogardzane) osiagniecie polskie a nie jest rosyjskie, ktore Pan by uwiebial tylko dlatego ze byloby carskie lub chocby rosyjskie nawet gdyby to bylo, jak i w istocie jest, wbrew oczywistym faktom.

Nasza polska, litewska, rusińska szlachta na dawnych ziemiach polskich (a więc właściciele, których tak podobno Pan powinien bronić i ich wybitną rolę cywilizacyjną podobno Pan powinien podkreślać) zrobiła to nie tylko ponad sto lat wcześniej, lecz zrobiła NIE MAJĄC własnej państwowości i w ogóle aparatu państwa po swojej stronie, płacąc za to nie tylko utratą części swej własności na rzecz bliźniego, lecz płacąc za to WŁASNĄ KRWIĄ!!!

Pan tego „oczywiście” w swojej ciemnocie i nieuctwie NIE WIDZI bowiem – jak śmiem to wprost Panu wyłuszczyć, to jest (nienawistnie i bezrozumnie przez Pana pogardzane) osiągnięcie polskie, a nie jest rosyjskie, które Pan by uwielbiał tylko dlatego, że byłoby carskie lub choćby rosyjskie nawet gdyby to było, jak i w istocie jest, wbrew oczywistym faktom.

-----------------

Wielkosc tego, wstretnego Panu, polskiego powstania nie polega na niezliczonych potyczkach, bitwach, zmaganiach lecz na tym po co te zmagania byly czynione - chodzilo o to by z dekretem uwlaszczeniowym Tymczasowego Rzadu Narodowego dowlec sie krwawiac, nawet czolgajac sie z ostatnim tchem w piersi, do kolejnego plebana i by z kolejnej polskiej ambony, polskim glosem wykrzyczec, ze dotychczasowe dzierzawienie ziemi konczy sie a jej dzierzawcy staja sie WLASCICIELAMI i ze zawdzieczac to beda POLSCE i POLAKOM, ich braciom a nie ROSJI lub ROSYJSKIEMU CAROWI!!! 

A Pan w swej kompletnej ignorancji na ten temat i w glupim filocarskim, antypolskim, ahistorycznym zaslepieniu pluje na WIELKICH POLSKICH WLASCICIELI, ktorzy dzieki temu aktowi rezygnacji ze swej wlasnosci na rzecz innych czyni z nich ciemniakow wywolujacych durne powstanie i jak kompletny IDIOTA czyni Pan z nich OBRONCOW  PANSZCZYNY???????? Trzeba tu wlasnie uzyc wobec Pana slowa, ktorego Pan chetnie uzywa wobec innych, JEST PAN IDIOTA!!!

Wielkość tego, wstrętnego Panu, polskiego powstania nie polega na niezliczonych potyczkach, bitwach, zmaganiach lecz na tym po co te zmagania były czynione – chodziło o to, by z dekretem uwłaszczeniowym Tymczasowego Rządu Narodowego dowlec się krwawiąc, nawet czołgając się z ostatnim tchem w piersi, do kolejnego plebana i by z kolejnej polskiej ambony, polskim głosem wykrzyczeć, że dotychczasowe dzierżawienie ziemi kończy się, a jej dzierżawcy stają się WŁAŚCICIELAMI i że zawdzięczać to będą POLSCE i POLAKOM, ich braciom, a nie ROSJI lub ROSYJSKIEMU CAROWI!!!

A Pan w swej kompletnej ignorancji na ten temat i w głupim filocarskim, antypolskim, ahistorycznym zaślepieniu pluje na WIELKICH POLSKICH WŁAŚCICIELI, którzy dzięki temu aktowi rezygnacji ze swej własności na rzecz innych czyni z nich ciemniaków wywołujących durne powstanie i jak kompletny IDIOTA czyni Pan z nich OBROŃCÓW PAŃSZCZYZNY???????? Trzeba tu właśnie użyć wobec Pana słowa, którego Pan chętnie używa wobec innych, JEST PAN IDIOTĄ!!!

pan jest mniemniecki troll !!

5. Do dzis w Ameryce Lacinskiej wielcy posiadacze ziemscy, mimo posiadania wlasnej panstwowosci, nie sa do dzis w stanie podzielic sie ta swa wlasnoscia z biedota, mimo tego ze sa chrzescijanami, mimo tego, ze nie grozi im za to zaden uplyw krwi, NIE SA W STANIE podzielic sie swa wlasnoscia z dzierzawcami, biedota, ktora - na nasze i tych wlascicieli nieszczescie - zasila rewolucyjne zaplecze roznych bolszewickich formacji i komunistycznej teologii wyzwolenia. A wystarczyloby, gdyby nie muszac wywolywac powstania po prostu podzielili sie swoja wlasnoscia i obdarowali tych swych bliznich tym ulamkiem tego co maja, ratujac swe kraje przed lewicowa zaraza UPOWSZECHNIENIEM WLASNOSCI na wzor Polakow z XIX wieku, na wzor Thatecher, zdawaloby sie nawet na wzor postulatow podnoszonych w pewnym czasopismie "Najwyzszy Czas", ktore chyba Panu powinno byc znane, chyba ze Pan karmi czytelnikow raz sieczka z jedego korytka (wiwat prywatna wlasnosc) a raz zatruwa sieczka z innego antypolskiego korytka (Polacy jako wlasciciele to kretyni i trzeba sie wstydzic polskiego dorobku oraz historii).

5. Do dziś w Ameryce Łacińskiej wielcy posiadacze ziemscy, mimo posiadania własnej państwowości, nie są do dziś w stanie podzielić się tą swą własnością z biedotą, mimo tego że są chrześcijanami, mimo tego, że nie grozi im za to żaden upływ krwi, NIE SĄ W STANIE podzielić się swą własnością z dzierżawcami, biedotą, która – na nasze i tych właścicieli nieszczęście – zasila rewolucyjne zaplecze różnych bolszewickich formacji i komunistycznej teologii wyzwolenia. A wystarczyłoby, gdyby nie musząc wywoływać powstania po prostu podzielili się swoją własnością i obdarowali tych swych bliźnich tym ułamkiem tego co mają, ratując swe kraje przed lewicową zarazą UPOWSZECHNIENIEM WŁASNOŚCI na wzór Polaków z XIX wieku, na wzór Thatcher, zdawałoby się nawet na wzór postulatów podnoszonych w pewnym czasopiśmie „Najwyższy Czas”, które chyba Panu powinno być znane, chyba że Pan karmi czytelników raz sieczką z jednego korytka (wiwat prywatna własność) a raz zatruwa sieczką z innego antypolskiego korytka (Polacy jako właściciele to kretyni i trzeba się wstydzić polskiego dorobku oraz historii).

------------

6. Pan powinien byc dumny z tych Polakow, ktorzy w XIX wieku uwlaszczyli na swej wlasnosci cale rzesze bliznch, ktorzy dzieki temu za kilka dziesiatkow lat NIE przepuscili na Zachod rewolucji bolszewickiej, zasilajac okopy kontrrewolucji, ktore to okopy swiecilyby pustkami gdyby byly zasilone jedynie przez XX wieczna polska szlachte, mieszczanstwo czy szeroko rozumianych wlascicieli czegokolwiek, co byloby do obrony przed robotniczo-CHLOPSKA czerwona armia!!! Pan natomiast NIESTANNIE od dziesiecioleci PLUJE na te bohaterska polska szlachte, ktora przez Dekret UWLASZCZENIOWY Tymczasowego Rzadu Narodowego, z a s z c z e p i l a   nizsze warstwy spoleczne przed komunistyczna propaganda o ZIEMI i POKOJU dla wszystkich, ktorzy przylacza sie do rewolucji leninowskiej.

Pan powinien być dumny z tych Polaków, którzy w XIX wieku uwłaszczyli na swej własności całe rzesze bliźnich, którzy dzięki temu za kilka dziesiątków lat NIE przepuścili na Zachód rewolucji bolszewickiej, zasilając okopy kontrrewolucji, które to okopy świeciłyby pustkami gdyby były zasilone jedynie przez XX wieczną polską szlachtę, mieszczaństwo czy szeroko rozumianych właścicieli czegokolwiek, co byłoby do obrony przed robotniczo-CHŁOPSKĄ czerwoną armią!!! Pan natomiast NIESTANNIE od dziesięcioleci PLUJE na tę bohaterską polską szlachtę, która przez Dekret UWŁASZCZENIOWY Tymczasowego Rządu Narodowego, z a s z c z e p i ł a niższe warstwy społeczne przed komunistyczną propagandą o ZIEMI i POKOJU dla wszystkich, którzy przyłączą się do rewolucji leninowskiej.

--------

7. Pan udaje, czy na prawde nie rozumie, ze idacy do fabryki syn polskiego chlopa byl juz w pierwszym pokoleniu, po opluwanym przez Pana powstaniu, mniej podatny na hasla lewicowe bo jego ojciec juz byl wlascicielem kawalka ziemi a on byl juz synem wlasciciela??? I nawet nowe lewicowe partie polityczne, ktore byly tworzone na ziemiach Krolestwa Polskiego, mimo tego, ze byly lewicowe to wlasnie dzieki temu owocowi Powstania Styczniowego, jakim bylo UPOWSZECHNIENIE WLASNOSCI, nie byly az tak rewolucyjne i tak zwariowanie bolszewickie. Dlatego KPP lub Roza Luksemburg nie cieszyla sie prawie w ogole zainteresowaniem i byla uwazana za agenture a nie za cos polskiego.

Mam sladowa nadzieje ale jednak mam, ze gdy Pan spojrzy na kwestie upowszechnienia wlasnosci i zaszczepienia ta wlasnoscia Polakow w drugiej polowie XIX wieku pozwoli Panu w innej perspektywie spojrzec na nasza odpornosc przeciw temu co przyszlosci stalo sie w 1917 roku w Rosji, gdzie ta szansa na upowszechnienie wlasnosci, w kluczowej dla powodzenia rewolucji warstwie chlopskiej, zostala zmarnowana przez cara i Rosje, a pozniej zrozumie Pan zaleznosc zwyciestwa Polski w roku 1920 od wlasnie tego, co dla kazdego prawicowca jest swietoscia - WLASNOSCI, ktora na czas znalazla sie w tych a nie innych rekach!

7. Pan udaje, czy na naprawdę nie rozumie, że idący do fabryki syn polskiego chłopa był już w pierwszym pokoleniu, po opluwanym przez Pana powstaniu, mniej podatny na hasła lewicowe bo jego ojciec już był właścicielem kawałka ziemi, a on był już synem właściciela??? I nawet nowe lewicowe partie polityczne, które były tworzone na ziemiach Królestwa Polskiego, mimo tego, że były lewicowe to właśnie dzięki temu owocowi Powstania Styczniowego, jakim było UPOWSZECHNIENIE WŁASNOŚCI, nie były aż tak rewolucyjne i tak zwariowanie bolszewickie. Dlatego KPP lub Róża Luksemburg nie cieszyła się prawie w ogóle zainteresowaniem i była uważana za agenturę, a nie za coś polskiego.

Mam śladową nadzieję, ale jednak mam, że gdy Pan spojrzy na kwestię upowszechnienia własności i zaszczepienia tą własnością Polaków w drugiej połowie XIX wieku, pozwoli Panu w innej perspektywie spojrzeć na naszą odporność przeciw temu co w przyszłości stało się w 1917 roku w Rosji, gdzie ta szansa na upowszechnienie własności, w kluczowej dla powodzenia rewolucji warstwie chłopskiej, została zmarnowana przez cara i Rosję, a później zrozumie Pan zależność zwycięstwa Polski w roku 1920 od właśnie tego, co dla każdego prawicowca jest świętością – WŁASNOŚCI, która na czas znalazła się w tych, a nie innych rękach!

AI nie wykonuje poleceń - ono robi co chce.

Romania - Rumunia

Ciekawostki językowe.

Ale tylko językowe...




przedruk 
tłumaczenie automatyczne

“Візантійська імперія”

"Cesarstwo Bizantyjskie" to termin warunkowy ukuty przez historyków. Sami Bizantyjczycy nazywali to miasto Ῥωμανία (Rumunia) [Ῥωμανία (Романія)]. 

Po podziale Cesarstwa Rzymskiego na Zachodni i Wschód, "pierwszy" Rzym został podbity przez "barbarzyńców", a "drugi Rzym" Konstantynopol mówił po grecku. Jednak nadal uważając się za imperium Rzymian, Wschód "żył" — choć stopniowo malejąc — przez kolejne tysiąc lat.

Після розколу Римської імперії на Захід і Схід “перший” Рим завоювали “варвари”, а “другий Рим” Константинополь заговорив грецькою. Проте, продовжуючи вважати себе імперією римлян, Схід “прожив” — хоч і поступово зменшуючись — ще тисячоліття.

"Bizancjum" [“Візантію”]w "wąskim znaczeniu" — na progu wchłonięcia przez Turków — nadal w Europie [в Європі] nazywano Rumunią [ Романією](zob. holenderska mapa z 1650 roku). Aż do momentu, gdy "znak" został przejęty przez tzw. księstwa dunajskie. Wyczerpani Turkami, Wołochowie i Mołdawie z zadowoleniem uświadomili sobie swoją bliskość językową do łaciny. Jednak w 1881 roku samo stowarzyszenie — z roszczeniem do "dziedzictwa rzymskiego" — zostało z jakiegoś powodu nazwane w sposób grecki (Rumunia po ukraińsku) [українською — Румунія].

Co ciekawe, "idealni poddani" Wschodniego Rzymu, którzy naprawdę zachowali cesarskie imię w codziennym życiu, okazali się być... Roma. Przed "integracją europejską" w trudnych czasach dla "Bizancjum" przez kilka stuleci dodawali do niej własny charakter — razem z niedźwiedziami.

Цікаво, що “ідеальними підданими” Східного Риму, які дійсно зберегли імперську самоназву у побуті, виявилися… роми. До “євроінтеграції” у скрутні для “Візантії” часи вони кілька століть — спільно з ведмедями — додавали їй свого колориту.

Romunia-Rumunia nie jest jedynym przykładem nieudanego pseudohistorycznego "rebrandingu" w Europie Wschodniej. 

Za czasów Piotra I, "Trzeciego Rzymu", który "zgromadził" podczas wojen XVII i XVIII wieku zdecydowaną większość terytoriów Rusi (tych, które konformistyczni historycy nazwali "Kijowem"), postanowił "urzeczywistnić" tę nazwę. Ale z jakiegoś powodu także w greckiej wersji – Ῥωσία.

Романія-Румунія є не єдиним прикладом невдалого псевдоісторичного “ребрендінгу” у Східній Європі. 

У часи Петра І “Третій Рим”, “зібравши” у війнах 17-18 століть переважну більшість територій Русі (тієї, котру історики-конформісти охрестили “Київською”), вирішив “актуалізувати” цю назву. Але теж чомусь у грецькому варіанті — Ῥωσία.

Podobnie jak Rusowie, tak samo Rzymianie. 

Etniczna grupa Romów w Rosji nazywana jest "Rosyjskimi Romami". Miłość "szerokiej rosyjskiej duszy" do "cyganów z niedźwiedziami" jest dobrze znana, na poziomie mentalnym. Przy okazji, niepoprawne politycznie "cyganie" to także "bizantyzm" (grecki: Ἀτσίγγανοι).

Яка Русь — такі і римляни. 

Етнічна група ромів у Росії називається “руска рома”. Любов “широкої російської душі” до “циган із ведмедями” загальновідома, на ментальному рівні. До речі, неполіткоретне “цигани” — також “візантизм” (грецьк. Ἀτσίγγανοι).

(czyt. acingani)

tsigani-vedmedi-rimlyani-i-rus


--------------

A co to za pomysł? Dziś spróbujemy to zbadać. I oczywiście coś jeszcze. Okazuje się, że idea – nie trzeba być zbyt bystrym – jest "taka sama jak myślenie". Ale zgadywać to "myśleć, reflektować // śnić". Gołym okiem widać więzi rodzinne między nimi.

Słowo gadka jest zakorzenione w wielu jednostkach frazeologicznych: nie przypuszczając – "nie rozumieć"; zagubić się w domysłach (domysłach, domysłach, domysłach) – "nie wiedząc, na którym z założeń zatrzymać się; nie być pewnym własnych domysł i myśli"; zgadnąć (o kim lub czym) i zgadnąć za ogrodem – "zapomnieć, nie pamiętać, nie myśleć o kimś, o czymś"; [I] nie mieć umysłu (w myśli) [dla siebie] – "nie myśleć w ogóle i nie mieć nic w myśleniu"; nie było żadnego pomysłu – "i nikt nie myślał"; brał (uspokajał, objął itd.) myśli i zgadywał (myśli gadkY) – "ktoś myślał, był smutny, martwił się"; Szkoda i przypuszczenie – "nie ma o czym myśleć, nic nie myśleć."

To słowo funkcjonuje także w frazeologii tautologicznej, by zgadnąć dumę (myśl, ideę) – "rozumować, rozważać coś". Ta jednostka frazeologiczna jest absolutnym synonimem think dumu (duma, duma). W naszym języku istnieje także złożone słowo dumati-guessing – "zastanawiać się nad czymś; pomyśl." Jest to konstrukcja redundancji językowej (pleonazm), ponieważ pod względem informacji logicznej druga część złożonego słowa nie niesie ze sobą niczego. Ale jeśli chodzi o obrazy, tutaj mamy hit w pierwszej dziesiątce (albo w dziewięciu – w zależności od sportu).

Co ciekawe, w naszym słowniku istnieje jeszcze jedno słowo do zgadywania, przestarzałe, które oznacza "wróżenie". Jednak słownik nie zawiera słowa "wróżbitka". Ale ma wróżbitę. Tak nazywają kobietę wróżbiarką, a także uzdrowicielką. Czego ta kobieta chce, wróżbiarki? Zgaduj przyszłość lub przeszłość na kartach (lub w inny sposób) i przewiduj coś; Ponadto, podczas wróżbiarstwa używają słów, technik, "których magiczna moc rzekomo powinna na człowieka, naturę itd."

Inne znaczenie; Słowa wróżbiarstwa są zabawne: "majsterkować przy kimś, czymś." Przyjrzyjmy się frazeologii: kobieta (babcia) wróżyła w dwóch częściach – "nie wiadomo, co się stanie". Ta jednostka frazeologiczna może mieć inną odmianę (dłuższą) – kobietę przeróżoną na dwie części (albo umrze, albo będzie żyła). Oprócz ciągłego wyrażenia Nastya powiedziała, że okazuje się, że są semantycznymi odpowiednikami rosyjskich "babcia zgadywała, da da na ved powiedziała" i "babcia powiedziała dwa razy".

W naszym słowniku istnieją także dwa homonimy wróżbiarstwa: a) "działanie według znaczenia zgadywania 1" – czyli to samo co "myślenie"; b) "działanie zgodnie ze znaczeniem wróżbiarstwa 2" to "wróżenie". Ale pamiętamy, że drugie znaczenie jest już przestarzałe. Dlatego właściwe jest stosowanie wróżbiarstwa, wróżbiarstwa, wróżbienia. Dlatego w Dzień św. Andrzeja dziewczyny przewidują swój los, a nie zgadują. Wykonują określone rytuały, aby przewidzieć, jakie imię będzie nosił pan młody, czy się ożenią itd.

Innym synonimem słowa myśl jest myśl. Dzielił się także na różne frezeologizmy: w myśleniu; Pomyślałem; o myślach – "w myślach"; latać (latać, wędrować) myślała – "myśleć, śnić o czymś"; mieć myśl (w myśli) – "myśleć o kimś, o czymś"; być dla myśli (upadać, upadać, podchodzić, zbliżać się itd.) – "lubić, być pożądanym, przyjemnym dla kogoś."

Do słowa "myśl" utożsamiają się również: duma, folklore dumonka, rozumowanie, idea, książka pOmisel/pOmisl ("myśl towarzysząca określonej intencji, plan // pogłębiający się myślami w coś; rozumowanie"), ocenę, osąd, wrażenie, spojrzenie, zrozumienie, pojęcie, przekonanie, stwierdzenie, głos (ze słowem "wewnętrzny"), przestarzałą opinię ("opinię publiczną"), tworzenie dialektu ("ideę jakości, charakteru, znaczenia itd. kogoś, czegoś").

tekst oryginalny:

І що то воно за гадка така? Сьогодні спробуємо це розслідувати. І, звісно, ще дещо. Виявляється, що гадка – не треба багато мудрувати – “те саме, що думка”. А от гадати – це “думати, розмірковувати // мріяти”. Неозброєним оком видно родинні зв’язки між ними.

Слово гадка закріпилося в багатьох фразеологізмах: гадки не дати – “не збагнути”; губитися в здогадках (догадках, здогадах, гадках) – “не знати, на якому з припущень зупинитися; не бути певним у своїх здогадах, думках”; закинути гадку (про кого або що) і закинути гадку за грядку – “забути, не згадувати, не думати про кого-, що-небудь”; [І] гадки (в гадці) [собі] не мати – “не думати зовсім, і в думках нічого не мати”; не було й гадки – “і не думав хто-небудь”; узяли (обсіли, обняли і т. ін.) думки та гадки (думкИ-гадкИ) – “задумався, зажурився, заклопотався хтось”; шкода й гадки – “немає чого й думати, нічого й думати”.

Функціонує це слово і в тавтологічному фразеологізмі гадати думу (думку, гадку) – “міркувати, розмірковувати над чим-небудь”. Цей фразеологізм є абсолютним синонімом до думати думу (думи, думку). Також у нашій мові є складне слово думати-гадати – “розмірковувати над чим-небудь; мислити”. Воно являє собою конструкцію мовної надлишковсті (плеоназм), бо в плані логічної інформації друга частина складного слова нічого не несе. Зате щодо образності тут маємо влучання в десятку (або в дев’ятку – залежно від виду спорту).

Цікаво, що в нашому словнику є ще одне слово гадати, застаріле, яке має значення “ворожити”. А от слова “гадалка” словник не фіксує. Зате у ньому є ворожка. Так українці називають жінку, яка ворожить, а також – знахарку. Чого ж хоче та жінка, ворожачи? Вгадувати майбутнє чи минуле на картах (або в інший спосіб) та пророкувати що-небудь; також, коли ворожать, уживають слова, застосовують прийоми, «чародійна сила яких нібито має вилинути на людину, природу тощо».

Ще одне значення; слова ворожити – жартівливе: “поратися біля кого-, чого-небудь”. Погляньмо на фразеологізм: надвоє баба (бабка) ворожила – “невідомо, що буде”. Це фразеологізм може мати інший варіант (довший) – надвоє баба ворожила (або вмре, або буде жива). Разом зі сталим висловом казала Настя, як удасться вони є смисловими відповідниками до російських “бабушка гадала, да надвое сказала” та “бабушка надвое сказала”.

Також у нашому словнику є два омоніми гадання: а) “дія за значенням гадати 1” – тобто те ж саме, що й “думання”; б) “дія за значенням гадати 2” – це “ворожіння”. Але ж ми пам’ятаємо, що друге значення – застаріле. Тому правильно вживати ворожити, ворожка, ворожіння. На Андрія, отже, дівчата ворожать на свою долю, а не гадають. Вони виконують певні ритуальні дії, щоб передбачити, яке ім’я матиме наречений, чи вийдуть заміж тощо.

Ще одним синонімом до слова думка є мисль. Воно теж потрапило до низки фрезеологізмів: у мислі; у мислях; на мислі – “в думках”; літати (летіти, блукати) мислю – “думати, мріяти про що-небудь”; мати на мислі (в мислі) – “думати про кого-, що-небудь”; до мислі бути (припадати, припасти, підходити, підійти тощо) – “подобатися, бути бажаним, приємним для когось”.

Також синонімічними до слова “думка” є: дума, фольклорне думонька, міркування, ідея, книжне пОмисел/пОмисл (“думка, супроводжувана певним наміром, замислом // заглиблення думками в що-небудь; міркування”), оцінка, судження, враження, погляд, розуміння, поняття, переконання, твердження, голос (зі словом “внутрішній”), застаріле опінія (“громадська думка”), діалектне здАння (“уявлення про якість, характер, значення тощо когось, чогось”).

uain.press/blogs/tsigani-vedmedi-rimlyani-i-rus-1780
uain.press/blogs/gadati-gadku-dumati-dumku-656326
uain.press/articles/fajne-misto-ternopil-pidzemellya-vyshyvanky-kuhnya-634487

Systemowe niszczenie wspólnoty

No tak, facet ma oczywiście rację - podkreślanie płci anihiluje takie słowa jak 

mieszkańcy

zastępując je słowami: mieszkanki, miesz...kańcy.

Tu nie chodzi o "równość" tylko o to, by wyciąć z języka pojęcia określejące nas jako wspólnotę - gdańszczanie, Mazowszanie, nauczyciele, lekarze, sprzedawcy, Polacy... 

Metoda małych kroków - to plan, żeby za dwa pokolenia Polacy byli dla siebie jak obce nacje...

Czy widzisz jaki ważny jest język jakim posługujemy się na codzień - i dbałość o niego?

Precz z reformą ortografii!

przedruk

Gdańszczanki, gdańszczanie, osoby gdańskie

Sztuczność języka

Tak się ciekawie składa, że w językach z gramatyczną płcią – jak polski czy np. francuski – forma męska jest używana jako uniwersalna i domyślna – zarówno odnosząc się do różnych zawodów, jak i zbiorowości. Wynika to z wielu czynników, ale dla skrócenia tego tekstu skupię się przede wszystkim na jednym: ułatwianiu posługiwania sie danym językiem. 

Chcemy jakąś myśl przekazać szybko, sprawnie i skupić się na jej meritum – to jest celem. Bo właśnie, kluczowym jest to, że komunikujemy się z ludźmi po to, żeby coś im przekazać. Słowo jest jedynie nośnikiem myśli, a nie myślą samą w sobie 

Dla przykładu: w języku polskim, słowo „lekarz” odnosi się do profesji, a nie jakiejś abstrakcyjnej postaci lekarza. Mówiąc „idę do lekarza” skupiamy się na tym, co my planujemy zrobić, a nie kim prywatnie jest osoba, do której się udajemy. Mamy tu do czynienia z uniwersalizmem, który nikogo i niczego nie wyklucza – on jedynie ułatwia nam przekazanie myśli, dla której płeć nie ma większego znaczenia. Znaczenie ma to, gdzie idziemy. 

Kiedy zaczynamy skupiać się nadmiernie na płci, zamiast na kompetencjach danej jednostki, skupiamy się na tym, co ma między nogami. Oczywiście, czasem to ma znaczenie, ale my nie o takich sytuacjach tu mówimy. Jeśli robimy to dodatkowo tak nachalnie jak niektórzy czołowi gdańscy politycy, język staje się rytualny i męczący. Tworzy się w nas poczucie, że nie da się już normalnie niczego powiedzieć bez rytualnego tańca nad ogniskiem, który w tym przypadku jest używaniem zwrotu „Mieszkanki i mieszkańcy”. 

Dzielimy tam gdzie dzielić nie trzeba. To tak jak z Katonem Starszym, który po każdym swoim występie dodawał na końcu: „Poza tym uważam, że Kartaginę należy zniszczyć.” Była to jawna deklaracja polityczna, a nie jakieś tam luźne wtrącenie. 

Polaryzacja 

Usilne używanie jednocześnie form męskich i żeńskich wtedy, kiedy nie są one kluczowe dla clou komunikatu, daje często nad wyraz mocny polaryzacyjny efekt. 

„Mieszkanki i mieszkańcy” jest tu statementem, który jest dodatkowo wzmacniany tym, że za każdym razem stawia się na pierwszym miejscu formę żeńską, jakby celowo starając się wzmocnić jedną płeć kosztem drugiej. To polaryzuje. Zwłaszcza wszystkich tych, którzy jak ja głęboko wierzą, że tak na prawdę wszyscy jesteśmy niemalże tacy sami.

Dezintegracja 

Czymże jest ciągłe podkreślanie istnienia różnych płci, jak nie tworzeniem niepotrzebnych podziałów w społeczeństwie? Czymże to jest, jak nie ciągłym wskazywaniem, że są oni i są one, jakbyśmy tego nie wiedzieli. Że mieszkanki to nie mieszkańcy, a mieszkańcy to nie mieszkanki? 

Dezintegrujemy w tej sposób społeczeństwo w niezwykle prostacki sposób. 

Dla przykładu dam wam tytuł jednego ze świeżych artykułów z propagandowego portalu gdańsk*pl, który dziś zauważyłem: „Interwencja Kryzysowa MOPR bardziej dostępna dla mieszkanek i mieszkańców”. 

Na co w tytule takiego artykułu powinno położyć sie akcent? Lepsza dostępność interwencji kryzysowych MOPR. Czy używanie formy męskiej i żeńskiej pełni tu jakąkolwiek funkcję, oprócz bycia narzędziem w tworzeniu inkluzywnego społeczeństwa?

Szkoda tylko, że jest to tworzenie inkluzywności przez dezintegracje i pogłębianie często wybitnie niemądrych podziałów. Zamiast łączyć dzielimy. Pokazujemy, że może i jesteśmy jednym społeczeństwem, ale z bardzo konkretnie przebiegającą linią podziału – tak, jakbyśmy wciąż żyli w ciemnych czasach, gdzie to faktycznie płeć była główną cechą determinującą czyjeś życie. 

Wyrazistość płci

Jak już wyżej napisałem, uporczywe skupianie się na używaniu obu form – męskiej i żeńskiej – powodować może, że robimy szum w przekazie. Zamiast być precyzyjnym, język zamienia się w pole walki. Nie to, co za jego pośrednictwem przekazujemy, a język sam w sobie staje się mieczem. Następuje zdominowanie przekazu przez kanał komunikacji i zbędny szum. W pewien sposób literki stają się ważniejsze niż słowa, które one tworzą. 

Wyobraźcie sobie każdą regułę BHP, albo regulamin każdej usługi, które często podpisujemy, nasączone tym tak, jak to robią często nasi gdańscy politycy. Niektórych z tych rzeczy już w obecnych formach nie da się czytać, a co jakby nałożyć na to extra warstwę fałszywego budowania inkluzywności. Obawiam się, że w paru sferach życia niedługo i tak się dowiemy. 

Pojawia się tu termin, który w psychologii nazywa się „gender salience”. Kiedy słyszymy ciągle obie formy, nasz mózg podświadomie zaczyna szukać różnic między nimi. Stają się one dla niego tworem znacznie bardziej wyrazistszym aniżeli to było wcześniej. Naturalnym staje się dla niego to, że skoro ten podział cały czas się pojawia, to z pewnością są ku temu konkretne powody. 

Zjawisko to sprawia, że zaczynamy postrzegać ludzi przede wszystkim przez pryzmat przynależności do kategorii „kobieta” lub „mężczyzna”, zamiast przez indywidualne cechy charakteru czy kompetencje. Nawet jeśli wcześniej tak tego nie widzieliśmy. Efekt? Totalnie odwrotny od zamierzonego, jak sami możecie się domyśleć 

Słowem podsumowania 

Czy możemy uznać zatem, że usilne wprowadzanie inkluzywności do naszego języka przynosi lub może przynieść jakieś pozytywy? Zaznaczam, że mówię tu o inkluzywności objawiającej się ciągłym używaniem form męskich i żeńskich, kiedy to jest totalnie zbędne? Czy jest to jedynie kolejne narzędzie używane przez polityków i ich przybocznych do podkreślania ich postępowości i odcinania od tego kuponów? Niestety, postępowości, która wprost depcze to, czym nasz język zawsze był i czemu służy? Jak się zapewne już domyślacie, moim skromnym zdaniem nie ma w tym wszystkim absolutnie nic pozytywnego, a wręcz jest to jedno z bardziej negatywnych działań wprost tworzących podziały między nami, zamiast je burzących. 

Niczego dobrego to nie kreuje, a wręcz przeciwnie. Czemu więc oni wszyscy – począwszy od prezydent Dulkiewicz, przez radnych i urzędników niższego szczebla, na lokalnym portalu propagandowym kończąc – to robią? ‍Klasyk odpowiedziałby: „nie wiem, choć się domyślam”, ale ja klasykiem nie jestem. 

Dla mnie to wszystko wynika po prostu z ich bardzo płytkiego podejścia do tematu społeczeństwa, łączenia nas w całość, spajania, wątpliwego szacunku do języka ojczystego i… niestety, często też wybitnie wąskich horyzontów intelektualnych. Tak tak moi mili – osoby o takich deficytach też są między nami, nie ma co się oszukiwać, że jest inaczej. Pytaniem otwartym jest jednak to, czy muszą oni mieć tak znaczący wpływ na nasze życie – nawet w sferach tak podstawowych, jak język i świat który on przedstawia? Ano właśnie. Wybaczcie, że tak długo, ale jak setny raz w ciągu ostatnich paru dni usłyszałem tę frazę, to coś we mnie pękło, więc chciałem się tym z wami podzielić. 

Sebix





całość tutaj:

gdanskstrefa.com/jezyk-inkluzywny-w-gdansku-krytyka-zjawiska/

Małe kroki - Aleksandra Murphy fb

za fb:

Aleksandra Murphy



Sukces, którego pragniesz, jest w pracy, której unikasz.

Bez względu na to czym jest dla Ciebie sukces on zawsze wymaga pracy.
Dlaczego więc tej pracy unikamy?

 
Dwa słowa: konsekwencja i małe kroki.

Czym jest KONSEKWENCJA?

To regularne robienie tego, co trzeba (małe kroki, o tym poniżej) , w różnych stanach ciała i umysłu:
w lęku, zmęczeniu, frustracji, dyskomforcie.
Bez czekania, aż będzie lepiej.
Robienie z tym, co jest. Potrzeba akceptacji a nie szukania sposobów aby to obejść.

To zgoda na monotonię i powtarzalność.
Nie każdy etap drogi jest inspirujący. Są okresy ciche, robocze, zwyczajne, które są próbą charakteru.
To także zgoda na reakcje ludzi.
Dla jednych stajesz się inspiracją, dla innych lustrem, dla jeszcze innych zagrożeniem.
Nie każdy będzie wspierał. Nie każdy zostanie. To boli i jest jedną głównych przyczyn dla których ludzie rezygnują.

To działanie bez nagrody przez długi czas.
Bez pochwał. Bez efektów „na już”.

Tu potrzebna jest zmiana perspektywy.
Andrew Huberman mówi o tym w kontekście dopaminy: jeśli nagrodą jest wyłącznie osiągnięcie celu, motywacja szybko gaśnie. Ty wybierasz jaką perspektywę przyjmiesz.
Jeśli nagrodą staje się sam proces - wysiłek, bycie w drodze - układ nerwowy zaczyna wspierać konsekwencję, a nie ją sabotować.

 
Czym są MAŁE KROKI?

Małymi akcjami, które realizują to do czego zmierzasz, kim jesteś, co jest dla Ciebie ważne. Małe kroki to codzienny wymiar sukcesu!

Wiele osób widzi cel, ale nie pyta: co tak naprawdę muszę robić każdego dnia, żeby to osiągnąć?
Znasz w ogóle swoje małe kroki? Może warto usiąść do zeszytu i sobie je wymienić.

Małe kroki wymagają trwania w SKUPIENIU, dlatego właśnie, że są małe i łatwo je zgubić w ciągu dnia. Rozproszeń dziś nie brakuje dlatego Ty sam musisz pilnować na co i na kogo się eksponujesz oraz pilnować uważności ( tu pomaga 4 i 6 zasada samodyscypliny miłości: autorefleksja i cisza)

Małe kroki wymagają pokory.
Zgody na to, że zmiana nie przychodzi w wielkich zrywach, tylko w małych, częstych, powtarzalnych ruchach. Małe kroki nie są atrakcyjne, wolimy zrobić jeden milowy...ale nie tędy droga.

Żeby zapłacić za swój sukces trzeba się zgodzić na jego cenę i uczynić ją swoim życiem.
Potrzeba akceptacji, że tak wygląda droga.
Że to kosztuje.
Że bywa niewygodne.

Ale to jest cena tego kim jestem, mojej autentyczności, prawdy, prawdziwego szczęścia i satysfakcji!

 
W pewnym momencie musisz podjąć decyzję:

"Tak, to jest cena i decyduję się ją zapłacić."

Odwagi!

 

#motywacja




Czytałam jedną stronę książki kilka razy i wciąż nie wiedziałam, co czytam. Myśli uciekały, galopowały, atakowały. Nie potrafiłam zatrzymać głowy ani utrzymać uwagi. Skupienie było czymś, z czym bardzo się zmagałam - także przez depresję, trudną przeszłość i problemy w życiu prywatnym.

Gdybym w 2017 roku została w tym stanie, dziś nie robiłabym tego, co robię. Podjęłam decyzję o zmianie. 

Uwierzyłam, że zmiana jest możliwa i zabrałam się do systematycznej pracy nad sobą. Jednym z moich celów było: laserowe skupienie - niezależnie od okoliczności. 

 

Moja praca polega dziś na intensywnej pracy mentalnej: czytaniu, rozumieniu, filtrowaniu, notowaniu, przetwarzaniu i przekładaniu wiedzy na praktykę.

Tak też powstawała m.in. metoda 10 kroków Samodyscypliny Miłości.
Dziś cieszę się wysoką koncentracją nawet kiedy jestem pod presją. Często pracuję równolegle nad kilkoma projektami, tworząc programy, pisząc e-booki i przerabiam duże ilości materiału. Jestem także samotną mamą dwójki chłopców. To nie jest kwestia talentu - to efekt procesu, bo kiedyś nie byłam w stanie dopiąć jednej sprawy do końca i przeczytać lektury na czas...
 

 

„Granice tego, co możliwe, można odkryć tylko w jeden sposób - przekraczając je i wchodząc w to, co niemożliwe.”

Arthur C. Clarke

 

 

To, co dziś jest moją siłą, kiedyś było moją słabością.

Praca nad skupieniem zaprowadziła mnie m.in. do książki "Mózg bez ograniczeń" Jima Kwika oraz do zgłębiania neurobiologii, dzięki treściom szerzonym przez prof Andrew Hubermana I innych. Moje doświadczenie udowadnia, że UWAGA TO UMIEJĘTNOŚĆ - a nie trwała cecha charakteru.

 

 

Poprawa skupienia to nie tylko praca mentalna, to przede wszystkim zmiana stylu życia i sposobu pracy z energią. 

 

 

Oto kilka wskazówek ode mnie:

Zadbaj o fundament biologiczny
Zadbaj o podstawy: więcej białka w posiłku (celować na 100g dziennie w sumie) , zdrowe tłuszcze, lepszy sen (bardziej regularne pory, przesypianie. Codzienny spacer , regularny trening. Zadbane ciało - zadbany mózg. 

 

Świadome korzystaj z mediów
Zrezygnuj z wiadomości i treści generujących lęk, niepokój i bezsensowne rozproszenie.
Ogranicz programy o cudzych problemach, które nie mają żadnego związku z twoim życiem.

 

Omega-3 (DHA, EPA)
Wspieraj mózg od strony biologicznej. DHA i EPA są realnym budulcem komórek nerwowych, poza tym wspierają szereg procesów komórkowych.

 

 

Regulacja po stresie

Po obciążeniu psychicznym wracaj do ciała:
- świadomy oddech,
- rozciąganie,
- wytrząsanie napięcia,
- swobodny ruch,
- ciepła kąpiel,
- aromaterapia 

Bez regulacji układu nerwowego nie ma skupienia.

 

 

Działanie projektowe (konkrety)

 
W jednej sesji rób jedną jasno określoną rzecz, np.:

„w tej sesji kończę ten rozdział”,
„w tej sesji piszę cały post”,
„teraz planuję posty na tydzień”,
„teraz wyciągam z książki szkielet rozdziału”,
„w tej sesji odpowiadam na te maile”.

Jedna sesja = jeden domknięty efekt, ustalony przez Ciebie.

 

 

Celowane czytanie
Czytaj z intencją. Wiedz, po co sięgasz po daną książkę i jakiej wiedzy szukasz.

 

 

Notatki i przetwarzanie
Rób notatki w trakcie lub i po każdym czytaniu lub słuchaniu.
Wiedza zaczyna pracować głębiej dopiero wtedy, gdy ją zapiszesz i uporządkujesz.

 

Wdrażanie wiedzy
Używaj tego, co czytasz. Sprawdzaj na sobie. Nie kolekcjonuj informacji - zamieniaj je w działanie, to wszystko temperuje Twoje skupienie dzień po dniu...

Dzielenie się wiedzą
Opowiadaj innym o wiedzy, którą nabywasz. Jak nie chcą słuchać - nagrywaj rolki, użyj mediów. Tłumaczenie innym porządkuje myślenie i utrwala wiedzę w Tobie, zmuszając do wyostrzania koncentracji.

 

Współpraca z rytmem dobowym
Najbardziej wymagającą pracę mentalną rób w pierwszej, najlepszej energetycznie części dnia.
Czytanie, rozumienie, pisanie, przetwarzanie - nie odkładaj na moment zmęczenia.
Szanuj swój rytm biologiczny i pracuj z nim, a nie przeciwko niemu.

 

Odpoczynek i pauzy
Rób krótkie przerwy. Daj mózgowi czas na integrację.
Skupienie rośnie nie tylko w pracy, ale też w dobrze zaplanowanym odpoczynku. Sen to podstawa i krótkie przerwy w ciągu pracy, w których zmieniasz pozycję ciała.

NIE PODDAWAJ SIĘ. TO JEST PROCES.

To jest trudne, ale możesz to zrobić!

 

 

To, na czym się skupiasz  będzie rosło!
To, na co wystawiasz oczy i uszy oraz o czym rozmawiasz, jest inwestycją Twojej energii i czasu.

 

 

Szukaj metod. Szukaj narzędzi. Twórz swoje sposoby. Wdrażaj je. I podnoś się szybko po upadkach.

„Mózg nie jest na stałe zaprogramowany. Zmienia się pod wpływem tego, na czym się skupiasz i co powtarzasz.”

Michael Merzenich

 

 

To jest warte wysiłku.
Lepsze skupienie zmieniło moje życie na lepsze.

Baba

przedruk


"Baba" należy do prasłów pewnie również i dlatego, że jest charakterystyczną zbitką sylab dla języka dziecięcego. Wśród pierwszych słów wymówionych przez zmagające się z językiem maluchy znajduje się – obok "mamy", "taty" czy "dady" – właśnie, ku radości wszystkich babć, i "baba". Co ciekawe, a co pokazuje, w jak różnych kierunkach może podążać łączenie dźwięku ze znaczeniem, w języku chińskim 爸爸 ("bàba") to "tata".


W "Słowniku Języka Polskiego" Samuela Lindego, pierwszym w naszej kulturze nowoczesnym wydawnictwie tego typu, wydanym na początku XIX wieku, przy haśle "baba" mamy, po pierwsze, "stara kobieta, czyli białogłowa", "staruszka". Wraz z tym znaczeniem łączyło się sporo innych, niektóre z nich żywotne są do dziś.

"Baba" – ogólnie o kobiecie (ale mówiąc tak, pouczał Linde, brzmi to "zawsze z niejakim przytykiem", jest jakoś nacechowane emocjonalnie).

"Baba" – o mężatce (ale tu brzmi rubasznie i, przestrzegał Linde, używane jest "u pospólstwa").

Była też "baba kościelna", fraza przypominająca o popularnym wówczas, niestety, widoku starszej kobiety żebrzącej pod świątynią.

"Słownik" Samuela Lindego notował rzecz jasna drugie główne znaczenie "baby": "matka matki lub ojca", "stara matka". Znajdowała się przy tym jednak ważna przestroga językoznawcy – zaznaczał, że w rodzinnej sytuacji "ładniej używa się zdrobniale babka". Zatem zanim zawitała do polszczyzny "babcia", pojawiła się jako zdrobnienie "babka".

Dawni Polacy mieli w tej kwestii więcej językowych opcji. Była "babka macierzysta" (od strony matki) i "babka ojczysta" (od ojca strony). Prof. Małgorzata Magda-Czekaj, językoznawczyni, opisywała ponadto, że matkę ojca lub matki nazywano do XVI-XVII wieku "starą mać", rzecz jasna "babą", a później, od XVII wieku, właśnie "babką".

Co bardzo intrygujące – przy pokoleniu starszym od babci, przy matce babci lub dziadka, można było użyć nie tylko określenia z jednym z przedrostków ("prababa", "nadbaba", "przedbaba", a od XVII/XVIII wieku: "prababka"), ale i pięknego miana "wielga baba" (do XVI–XVII w.).

Wróćmy jednak do babki.

Według niektórych źródeł już kilka wieków temu wyraz ten – w znaczeniu tu nas interesującym, dotyczącym stopnia pokrewieństwa – przestał być odbierany jako zdrobnienie od "baby", przyjął odcień neutralny. I aż do XX wieku nie nabrał cech, z którymi dziś go łączymy: zbytniej oficjalności, swoistej oschłości. Jeszcze w "Słowniku języka polskiego" Witolda Doroszewskiego, powstałym w połowie poprzedniego stulecia, "babka" została użyta jest w zdaniach wskazujących właśnie na kontekst rodzinny i bezpośredni: "A pocałujże, Kazek, babkę"; "To babka, matka tatusia".


W "Słowniku etymologicznym języka polskiego" Aleksandra Brücknera, wydanym w 2. poł. lat 20. XX wieku, "babcia" widnieje jako wariant spieszczony od "babki". Wspomniany "Słownik" Doroszewskiego notuje, obok "babki", również "babcię" w znaczeniu "pieszczotliwie o matce ojca lub matki". "Babcię" zauważa również "Słownik języka polskiego", tzw. "warszawski" (1900-1927).

Nie odnotowują jednak "babci" ważne wydawnictwa językowe z połowy XIX wieku – "Słownik" Bogusława Lindego ani tak zwany "Słownik wileński". Według językoznawcy Ryszarda Tokarskiego, by podsumować ten śledczy wątek, "babcia" późno zawitała do polszczyzny.

Współczesny "Wielki Słownik Języka Polskiego" Instytut Języka Polskiego PAN dodaje do tego poszukiwania "babci" jeszcze jeden trop. Według tego źródła "babcia" po raz pierwszy została użyta w tekstach języka polskiego w 1833 roku. Pojawiła się w jednej z "komedyj" mało komu dziś znanego Wincentego Thulliego, w dziele o wdzięcznym tytule "Babunia".

Polska "babcia" więc liczy więc sobie, zważywszy na jej wielowiekową obecność w rodzinnych strukturach, stosunkowo niewiele lat.

W przywołanej wcześniej audycji Polskiego Radia poświęconej obecności dziadków w polszczyźnie opowiadano między innymi o pewnym czasowniku, który pochodził od "baby". Brzmiał on "babić", choć nie miał na pierwszy rzut oka wiele wspólnego z "babcią".

– Dawnej bardzo często przy porodach pomagały brzemiennej starsze kobiety. I ta osoba pomagająca przy porodzie była określona po prostu mianem "baby" – przypominała prof. Ewa Rudnicka. – W związku z tym wykształciło się znaczenie "baba położna", czyli akuszerka. Od słowa w tym znaczeniu utworzono właśnie czasownik "babić".



Źródło: Polskie Radio/jp

Krystyna Długosz-Kurczabowa, "Wielki słownik etymologiczno-historyczny języka polskiego", Warszawa, 2016; 

"Wielki słownik języka polskiego", wsjp.pl; 

Aleksander Brückner, "Słownik etymologiczny języka polskiego"; 

Piotr Czerwiński, Anna Zych, "Nazwy stopni pokrewieństwa i powinowactwa w języku polskim i rosyjskim: struktura formalna a znaczenie formacji", 

"Studia Methodologica" (Vol. 21 (2007), s. 85- 104); 

Małgorzata Magda-Czekaj, "Historyczne a współczesne nazwy relacji rodzinnych", 

"Język Polski", 2012/92/3; 

"Elektroniczny Słownik Języka Polskiego XVII I XVIII Wieku", sxvii.pl; 

Samuel B. Linde, "Słownik języka polskiego", T. 1, cz. 1, A-F, polona.pl; 

"Słownik języka polskiego" pod red. W. Doroszewskiego, sjp.pwn.pl

polskieradio24.pl/artykul/3473064,polska-babcia-malo-kto-wie-dlaczego-tak-o-niej-mowimy

Prasa ukraińska

 

Robisz codzienne notatki?

Albo chociaż coś w tygodniu?

Polecam zapoznać się ofertą ukraińskich stron internetowych - warto przynajmniej od czasu do czasu wejść na jakąś ze stron i trochę poczytać, albo chociaż - "rozejrzeć się".

Odpowiedzi na poniższe pytania nie są dla mnie - są dla Ciebie.

Sprawdź i sam oceń:

Co tamtejsi redaktorzy piszą o wojnie?
Co piszą o polityce? Zgadzasz się z nimi, czy nie?

Czy opisują rzeczywistość polityczną?

Jaką objętość strony stanowią informacje wojenne, polityczne, a ile kulturalne?

Jak jest jakość tekstów?

Czy dobrze informują, czy słabo?

Czy redaktorzy szanują czytelnika, czy go oszukują?

Czy stosują feminitywy i tzw. język inkluzywny np. "Mieszkanki i mieszkańcy Lwowa..." zamiast "Mieszkańcy Lwowa..."?

Czy używają specyficznego lewicującego języka jak Gazeta Wyborcza, Onet itp.?

Czy tamtejsze media niszczą język i kulturę ukraińską, czy przykładają do tego wagę, troszczą się o język i jego poprawne stosowanie?

Czy jest tam propaganda llggcośtam - jeśli tak to w jakim stopniu? Ile procent objętości strony internetowej stanowią takie teksty - więcej czy mniej niż u nas?

Czy strony są ładne czy brzydkie - może tandetne, bardzo proste?

Czy te strony dobrze się czyta, czy źle, czy na ekranie wszystko się samoczynnie przesuwa i przeszkadza w czytaniu, czy obserwujesz nieruchomy tekst, obrazy?

Czy piszą o polskiej przeszłości ukraińskich miast, regionów, czy unikają tematu?

Czy dostrzegasz, żeby specjalnie unikali tego tematu?

Czy są zafascynowani polskością i nieustannie podejmują jej temat przy różnych okazjach?

Czy piszą prawdę o polskiej historii na Ukrainie? Czy zacierają fakt istnienia Rzeczpospolitej na tych terenach?

Jak często piszą o historii i zamieszczają w artykułach archiwalne fotografie, dokumenty?

Uważasz, że piszą prawdę, czy nie?

Jak często piszą o ważnych dla nich postaciach z ukraińskiej historii?

Ile jest reklam na stronie?

Czy tekst bywa przerywany przez reklamy?

Czy są migające reklamy?

Czy są wyskakujące reklamy, powiadomienia nagle zasłaniające tekst, przeszkadzające przy czytaniu? Czy trzeba szukać "X" do zamknięcia tego powiadomienia? Czy ten "X" jest "schowany"?

Czy strony są robione pod kątem zwiększenia klikalności, czy są zrobione pod Czytelnika, żeby mu się wygodnie i dobrze czytało?

Czy strony stosują manipulację albo zagadkę, żeby zachęcić cię do klikania np. "Znany aktor TO zrobił..." 
Ilu dziennikarzy tam pisze? Dużo czy mało? Więcej niż u nas, czy mniej?

Czy informacje na stronie są często aktualizowane, czy rzadko?

Czy przez cały dzień płynnie pojawiają się nowe informacje, czy lista newsów aktualizowana jest tylko np. dwa - trzy razy?

Co tamtejsi redaktorzy piszą o wojnie?
Co piszą o polityce? Zgadzasz się z nimi, czy nie?

Czy opisują rzeczywistość polityczną?

Jakie masz wyobrażenie o sytuacji w kraju, który toczy wojnę od kilku lat?

Czy prasa odzwierciedla to twoje wyobrażenie?

Czy zmienia?

Czy opis sytuacji na Ukrainie w prasie ukraińskiej jest inny niż w prasie polskojęzycznej, albo w prasie polskiej?

Jak już się napatrzyłeś to teraz zastanów się:

w porównaniu z ukraińską ofertą - jak widzisz prasę polską?

Czy jest rozbudowana?

Czy strony są brzydkie czy ładne?

Czy informacje są różnorodne, czy podobne - na jedno kopyto?

Redaktorzy piszą "to samo" na różnych portalach czy inaczej?

Piszą ciekawie czy nudno?

Czy są zafascynowani polskością i nieustannie podejmują jej temat przy różnych okazjach?

Czy są zafascynowani niemieckością i często podejmują jej temat przy różnych okazjach?

Czy są zafascynowani ukraińskością i często podejmują jej temat przy różnych okazjach?

Czy są zafascynowani rosyjskością i często podejmują jej temat przy różnych okazjach?

Jak często piszą o ważnych dla nas postaciach historycznych, o wielkich Polakach?

Czy znasz strony, na których poważnie dyskutuje się o polityce, kulturze ze wskazaniem na rozwój społeczeństwa?

Czy czujesz, ża autor artykułu sprzyja Polakom, polskiej kulturze?

Wg ciebie, jaka gazeta, albo strona internetowa w swoich publikacjach wyraźnie troszczy się o przyszłość Polski?

Jak wiele znasz interesujących polskich, albo polskojęzycznych stron, czasopism?

Jak często na nie zaglądasz, promujesz?

Czy ukraińska prasa ma większą ofertę kulturalną - informacyjną, czy mniejszą od polskiej?

Wymienię te, które przychodzą mi najpierw na myśl - to są (lub były) moje wybory i jest ich ok. 25ciu głównych i trochę pobocznych:

Rzeczpospolita, GW, wPolityce, wGospodarce, Niezależna, doRzeczy, RadioMaryja, Pch24, Bibuła, Mysl Polska, PAP, Polskie Radio - różne kanały, Gazeta Prawna, Money.pl,

inne "biznesowe-finansowe" z nazwą "biznesową", 

kilka polonijnych min. Polonianews, 

Onet, Interia, Wp.pl, O2.pl, Trojmiasto.pl, RadioGdańsk, 

ok. 40 lokalnych - zaglądam sporadycznie, 

ok. 30 rolniczych - zaglądam rzadko na 2-3, 

18 branżowych różnych - czasami zaglądam, kiedyś lubiłem wnp.pl, ale przestałem oglądać po wyborach 2023.... 

poprzez facebooka zaglądam też na inne strony związane z polityką i kulturą - zależy od promowanego artykułu.

Ile jest reklam na stronie?

Czy tekst bywa przerywany przez reklamy?
Czy są migające reklamy?

Czy są wyskakujące reklamy, powiadomienia nagle zasłaniające tekst, przeszkadzające przy czytaniu?

Ilu dziennikarzy jest w Polsce?

Czy informacje na stronie są często aktualizowane, czy rzadko?

Czy przez cały dzień płynnie pojawiają się nowe informacje, czy lista newsów aktualizowana jest tylko np. dwa - trzy razy?

Uważasz, że jesteś dobrze poinformowany, czy słabo?

Ile znasz ogólnopolskich portali informacyjnych?

Ile znasz lokalnych portali informacyjnych?

Czy odwiedzasz wszystkie, czy tylko niektóre?

Które są wartościowe, a które tylko uprawiają klikbajt?

Ile ich jest?

Co tutejsi redaktorzy piszą o wojnie na Ukrainie?
Co piszą o polityce Ukrainy? Zgadzasz się z nimi, czy nie?

Czy opisują rzeczywistość polityczną na Ukrainie?

Jakie masz wyobrażenie o sytuacji w kraju, który toczy wojnę od kilku lat?

Czy tutejsza prasa odzwierciedla to twoje wyobrażenie?

Czy zmienia?

Czy opis sytuacji na Ukrainie w tutejszej prasie jest inny niż w prasie ukraińskiej?

Jeżeli tak, czym się różnią, jak myślisz - z czego to wynika?

Czy media wg ciebie uprawiają politykę?

Czy promują polską kulturę, czy ignorują, a może wręcz przeciwnie - obrzydzają?

Czy media - prasa służą do zarabiania, czy do informowania społeczeństwa?

A jak powinno być wg ciebie?

Odpowiedzi na te pytania nie są dla mnie - są dla Ciebie.

44 portale ukraińskie do sprawdzenia:

telegraf.com.ua

apostrophe.ua

latifundist.com

latifundistmedia.com

vechirniy.kyiv.ua

kyivpost.com

kyiv24.news

newsukraine.rbc.ua

portal.lviv.ua

wz.lviv.ua

leopolis.news

photo-lviv.in.ua

suspilne.media/lviv/

suspilne.media/ternopil

kovel.media

galka.if.ua

goloskarpat.info

vezha.ua

history.rayon.in.ua

zbruc.eu

zaxid.net

048.ua

0629.com.ua

imi.org.ua

eurointegration.com.ua

life.pravda.com.ua

pravda.com.ua

pravda.if.ua

unian.ua

nv.ua

kp.ua/ua/

imi.org.ua

strana.today

ukranews.com/ua

hromadske.ua

kontentmedia.com.ua

newsukraine.rbc.ua

rbc.ua

ubn.news/pl/

glavcom.ua

radiosvoboda.org

inkorr.com

risu.ua

stopcor.org

Zapiszcie sobie w kajecie...

 

za fb

Historia.org.pl - Polski portal historyczny

4 godz. ·



Trudno wyrzec się historii miejsca i faktu, że Fryderyk II przez kilkanaście miesięcy przebywał w Kostrzynie - ten epizod pozostaje częścią dziejów miasta i powinien być przedmiotem rzetelnej refleksji historycznej.

Pojawia się jednak pytanie, czy okoliczność zwrotu tablicy pamiątkowej musi przyjmować formę uroczystości z elementami ceremonialnymi, w tym salw artyleryjskich. Współczesny Kostrzyn jest polskim miastem, zamieszkanym przez Polaków, a Fryderyk II zapisał się w historii jako jeden z głównych grabarzy państwa polskiego. Z tej perspektywy trudno uznać, by pruski monarcha zasługiwał na honorowe wystrzały armatnie, nawet w ramach historycznej inscenizacji związanej z powrotem pamiątkowej tablicy jemu poświęconej.

Warto przy tym odnotować, że do chwili publikacji tekstu na oficjalnej stronie miasta ani na profilu miasta na Facebooku nie pojawiła się relacja z wczorajszej uroczystości, co nie pozwala jednoznacznie stwierdzić, czy zapowiadane wystrzały armatnie faktycznie się odbyły. Dodatkowo miasto na ten moment wyłączyło możliwość komentowania opublikowanych w mediach społecznościowych treści dotyczących wydarzenia.

historia.org.pl/2026/01/25/zwrot-tablicy-fryderyka-ii-w-kostrzynie-historia-i-pytania-o-forme-upamietnienia/