Ceuta

 

Dzisiejszy artykuł z

polskieradio24.pl

fragmenty

Polacy, którzy zdobywali Ceutę

Przez kolejne 700 lat Ceuta pozostawała pod kontrolą arabską. Gdy zakończyła się rekonkwista, czyli wypędzenie muzułmanów z Półwyspu Iberyjskiego, tamtejsze państwa zaczęły ekspansję poza swoje macierzyste ziemie. Ceuta, z uwagi na strategiczne położenie, była łakomym kąskiem. Miasto zdobył 21 sierpnia 1415 roku portugalski król Jan I Dobry. Była to pierwsza zamorska posiadłość Portugalii.

Co ciekawe, w wyprawie Jana Dobrego wziął udział Antoine de la Sale, francuski dworzanin i pisarz. Pozostawił on po sobie dzieło "Le réconfort de Madame de Fresne" ("Pocieszenie od pani de Fresne"), napisane 1458 roku. Zawiera ono wspomnienie – tym cenniejsze, że naocznego świadka – oblężenia Ceuty. Wśród uczestników inwazji de la Sale wymienia "pana de Plomellau i Henryka de Donru", których nazywa "chevaliers de Poullynne", czyli "rycerzami z Polski" (nazwiska są oczywiście zniekształcone).

Udział rycerzy znad Wisły w konkwistadorskiej wyprawie władcy Portugalii przeciwko Maurom w 1415 roku świadczyć może też o wciąż żywotnej idei krucjatowej. Z drugiej strony Polacy równie dobrze mogli być żądnymi sławy i bogactw karierowiczami. Popuszczając nieco wodzę fantazji, można w ich udziale w portugalskiej wyprawie upatrywać nawet dyplomatycznego zabiegu skierowanego do rycerstwa zachodniego: nie ma co przybywać, zwłaszcza pięć lat po bitwie pod Grunwaldem, do państwa krzyżackiego, z niewiernymi można walczyć na brzegach Afryki.

"nazwiska są oczywiście zniekształcone"

Skoro tak, to może ów "pan z Polski" to nie żaden pan z Polski, tylko pochodzący z Turyngii  Henryk von Plauen z zakonu krzyżackiego?

de Plomellau = von Plauen

Henryk de Donru = Henryk (von Plauen) z Turyngii, gdzie 

Donru to zniekształcona (zakamuflowana?) nazwa Turyngii (Thüringen => Duringen => Donru ?) lub: Dobnagau (Gau Dobena) lub Dobenau - rodowych włości rodzin von Plauen.

Inwazja na Ceutę to rok 1415, a 45-letni wówczas von Plauen w latach 1414 - 1422 był zniesiony ze stanowiska i uwięziony przez nowego wielkiego mistrza Küchmeistra - a więc mógł brać udział w wyprawie na niewiernych, by np. udowodnić swoje męstwo przed Krzyżakami, wszak nie brał udziału w bitwie pod Grunwaldem - nie wykazał się i podobno nie był lubiany w zakonie...

Sama inwazja na Ceutę objęta była tajemnicą, to i może udział Plauena i samych krzyżaków był tajemnicą? Krzyżactwo to przecież najemnicy, więc mogli walczyć dla Jana Dobrego za sprawę chrześcijańską! Król Portugalii mógł zaproponować najemnikom walkę - no przecież do tego właśnie (oficjalnie) były utworzone te wszystkie zakony... - i mogli oni jakieś srycerstwo pod dowództwem Plauena wysłać tam z nim samym "za karę"....

Przykład współczesny wg AI: 

- Giennadij Łajew (były mer Pietrozawodska) – skazany za przyjmowanie gigantycznych łapówek, niemal natychmiast po wyroku zgłosił się do armii
- Aleksiej Klemieszew (były wiceminister ds. cyfryzacji obwodu moskiewskiego) – aresztowany za oszustwa finansowe, uniknął pełnego procesu, podpisując kontrakt na etapie śledztwa
- Siergiej Kudriawcew (były urzędnik Ministerstwa Obrony)– oskarżony o malwersacje przy zamówieniach publicznych, wyjechał na front w zamian za umorzenie sprawy

tvp.info:

W 2025 roku Iwanow został skazany na 13 lat kolonii karnej o zaostrzonym rygorze za defraudację i pranie pieniędzy. Złożył wniosek o kontrakt z armią. Metodę tę stosuje wielu skazanych, by uzyskać przedterminowe zwolnienie z więzienia. 

Bolesław Olszewicz - „Geografia polska w okresie Odrodzenia” (Prace Geograficzne nr 12, 1957)

„seigneur de Plomellau, baron et messire Henry de Donru, chevaliers de Poidlaynne, bien encompainier"

tłumaczenie AI:

„pan na Plomellau, baron i wielmożny pan Henryk z Donru, rycerze z Polski, w zacnym towarzystwie”

tłumaczenie googla:
"Pan Plomellau, Baron i Sir Henry de Donru, Rycerze Poidlaynne, dobrze towarzysze"

AI:

baron et messire pochodzi z języka francuskiego i oznacza „baron i wielmożny pan” lub „baron i pan”

Znaczenie poszczególnych słów:baron – baron (tytuł szlachecki).
et – i
messire – dawny francuski tytuł honorowy, używany w średniowieczu i renesansie wobec osób wysokiego rodu, rycerzy, duchownych lub sędziów. 

W języku polskim odpowiada zwrotom takim jak „wielmożny pan”, „mój pan” lub „lord”

i całe raz jeszcze, po moim pytaniu, czy to dotyczy jednej, czy dwóch osób:

W tym konkretnym pełnym zdaniu konstrukcja gramatyczna („seigneur de Plomellau, baron, et messire Henry de Donru”) oraz użyta dalej liczba mnoga wskazują, że mowa o dwóch różnych osobach:

Pierwsza osoba: Pan z Plomellau, baron
Druga osoba: Wielmożny pan Henry de Donru

Tłumaczenie dosłowne:
„Pan z Plomellau, baron, oraz wielmożny pan Henry de Donru, rycerze z Polski, ze świetnym orszakiem/świetnie towarzyszący.”

Skoro tak, to może byli to dwaj bracia pochodzący z Turyngii  Henryk von Plauen  i jego młodszy brat - również Henryk, komtur Gdańska odpowiedzialny za mord na rajcach Gdańska..

gdzie jeden byłby opisany jako baron z Plauen, a drugi jako wielmożny z Turyngii - aby zakamuflować ich pobyt u króla Portugali.

Prof. Błażej Śliwiński „Gdańskie obrazki”  

cz. 6  ZBRODNIA KRZYŻACKA

W czasie polsko-krzyżackiej tzw. Wielkiej Wojny, po bitwie grunwaldzkiej, w sierpniu 1410 w Malborku burmistrz Konrad Leczkow (niech już będzie wersja spolszczona) poddał Gdańsk królowi Władysławowi Jagielle. Po opuszczeniu państwa zakonnego przez polskiego króla pogodzić się jednak musiał z Krzyżakami, ale – jako jedyny w całym krzyżackim państwie w imieniu Gdańska – odmówił żądaniom wypłacenia nadzwyczajnego podatku. Kasa zakonna po wojnie świeciła pustkami, Krzyżacy szukali pieniędzy gdzie tylko mogli. Co więcej, kiedy komtur gdański Henryk von Plauen podjął w lutym 1411 próbę zablokowania Gdańska (co miało ugodzić w jego handel), flota miejska wyszła w morze grożąc podjęciem działań przeciwko Krzyżakom. 

W celu zakończenia sporu komtur Henryk von Plauen zaprosił 6 VI 1411 na zamek gdański burmistrzów Konrada Leczkowa i Arnolda Hechta, zięcia Konrada, rajcę Bartholomäusa Grossa i jeszcze innego z rajców, nieznanego z imienia. W ostatniej chwili ten ostatni zrezygnował z udania się na zamek, twierdząc, że musi przekazać klucze swojemu zastępcy. Nie wiemy w szczegółach co się wydarzyło na zamku. Dopiero 13 kwietnia – na żądanie wielkiego mistrza krzyżackiego, monitowanego w tej sprawie przez czujących, że doszło do tragedii gdańszczan – komtur gdański wydał zwłoki zamordowanych na zamku delegatów. Pochowano ich w kościele Najświętszej Marii Panny. Gdańsk wprawdzie ukorzyć się musiał przez władzami Zakonu, ale pamięć o zbrodni stała się jednym z ważniejszych elementów narastającej opozycji antykrzyżackiej w Gdańsku. Władze miasta oskarżały Krzyżaków o to morderstwo przed sądem cesarskim jeszcze w 1453 roku. Na krótko przed tym, jak mieszczanie opanowali gdański zamek i wyganiając Krzyżaków wraz ze Związkiem Pruskim dali początek 13letniej wojnie, która przywróciła miasto Królestwu Polskiemu.

   

Marek Radoch - "Do ut des, czyli rzecz o darze w kontaktach wielkich mistrzów krzyżackich z Władysławem Jagiełłą i z Witoldem"

Echa Przeszłości XXV/1, 2024

"Po odsunięciu od władzy wielkiego mistrza Henryka von Plauen w październiku 1413 r. jego brat komtur gdański Henryk Reuss von Plauen zbiegł do Polski, gdzie był „hojnie obdarowywany” przez Władysława Jagiełłę"

A więc jest i wątek polski... de Poidlaynne

Wg oficjalnych danych obydwaj zostali uwięzieni:

W 1414 uwięziono go razem z bratem, również Heinrichem, byłym komturem gdańskim, w Pokarminie [obecnie Uszakowo - Obw. Królewiecki - MS], a następnie w Gdańsku. Plauen odzyskał wolność dopiero w 1422, po śmierci Küchmeistra.

a może w zamian za uwolnienie, przywrócenie na stanowiska - pojechali zdobywać Ceutę? I nie za bardzo się pokazali...

Taka to moja hipoteza...

Podobnie byłoby z królem polskim Władysławem Warneńczykiem - jestem pewien, że przeżył i wykupił się z niewoli mapami Ameryki.

przypisy:

wikipedia:

Henryk V von Plauen (niem. Heinrich der Ältere von Plauen, ur. 1370 w Turyngii, zm. 1429 w Lochstedt)– dwudziesty siódmy wielki mistrz zakonu krzyżackiego w latach 1410–1413.

Pochodził ze znanego rodu rycerskiego wywodzącego się z Plauen, zasłużonego dla zakonu krzyżackiego. Do Prus przybył ok. 1390 w charakterze gościa zakonu, później został jego pełnoprawnym członkiem.

Początkowo nie pełnił żadnych ważniejszych urzędów i dopiero w 1402 mianowano go komturem Nieszawy. W 1407 został komturem Świecia. W czasie wojny polsko-krzyżackiej 1409–1411, 27 sierpnia 1409 w czasie wypadu polskiej załogi zamku w Bydgoszczy pod Świecie Plauen dostał się do niewoli. Wkrótce potem dążące pod Bydgoszcz oddziały krzyżackie uwolniły komtura, a tamtejszy zamek obległy i zdobyły.

Plauen nie brał udziału w bitwie pod Grunwaldem 15 lipca 1410 r. Na wieść o klęsce zakonu natychmiast pospieszył ze swym hufcem i niedobitkami spod Grunwaldu do Malborka przewidując, że tam właśnie skierują się oddziały polsko-litewskie. Dotarł na czas – i to w dużej mierze dzięki energicznej postawie von Plauena Krzyżacy utrzymali swoją stolicę.

Za zasługi podczas obrony zamku malborskiego kapituła zakonna obrała Heinricha von Plauena wielkim mistrzem w 1410, pomijając innych hierarchów zakonnych, sprawujących ważniejsze funkcje m.in. Wernera von Tettingena, wielkiego szpitalnika i komtura elbląskiego, który uratował się z rzezi grunwaldzkiej. W 1411 wielki mistrz odniósł sukces dyplomatyczny, podpisując z Polską tzw. I pokój toruński na bardzo korzystnych dla Zakonu warunkach. Do jego podpisania odzyskał prawie wszystkie terytoria utracone po klęsce pod Grunwaldem. Jednocześnie, mimo osłabienia militarnego i gospodarczego zakonu, rozpoczął aktywne przygotowania do wojny odwetowej z południowym sąsiadem.

Mimo niekwestionowanych zasług wielki mistrz nie cieszył się poważaniem u braci zakonnych. Von Plauen był człowiekiem porywczym i okrutnym, zwolennikiem rządów twardej ręki. Zwalczał aktywnie opozycję miast pruskich i Związku Jaszczurczego. W 1411 wykrył spisek komtura radzyńskiego Georga von Wirsberga i kazał ściąć Mikołaja Ryńskiego za jego współpracę z Polakami, co tylko zwiększyło jego niepopularność. W końcu wielki mistrz został obalony w 1413 za sprawą wielkiego marszałka i komtura Królewca Michaela Küchmeistra, zwolennika dalszych układów z Polską, który został nowym zwierzchnikiem zakonu. Od 1413 do 1414 był komturem Engelsburga (Pokrzywno). W 1414 uwięziono go razem z bratem, również Heinrichem, byłym komturem gdańskim, w Pokarminie, a następnie w Gdańsku. Plauen odzyskał wolność dopiero w 1422, po śmierci Küchmeistra. Został prokuratorem w Lochstädt, na Półwyspie Sambijskim i zmarł tam w 1429.

W maju 2007 r. odkryto w katedrze w Kwidzynie kryptę ze szczątkami trzech osób. Znaleziono przy nich charakterystyczne zapinki płaszczy i fragmenty szat wykonanych z jedwabiu (bardzo cennego w średniowieczu). Wykonane zostały badania antropologiczne i DNA szczątków, oraz dendrologiczne drewna użytego do wykonania trumien. Badania zakończone w grudniu 2008 potwierdziły, że są to szczątki trzech wielkich mistrzów zakonu krzyżackiego: Wernera von Orseln, Ludolfa Koeniga von Wattzau oraz właśnie Henryka von Plauen.

Vögte_von_Plauen - niemiecka wiki

Rodzina Vogtów z Plauen była rodziną szlachecką , której nazwa pochodzi od ich siedziby w Plauen w regionie Vogtland . Podobnie jak rodzina Vogtów z Gery , stanowili oni gałąź rodziny Vogtów z Weida . Późniejsze gałęzie rodziny Vogtów z Plauen obejmowały burgrabiów Miśni i rodzinę Reuss z Greiz . Ta ostatnia, jako ród Reussów , władała dwoma niemieckimi księstwami związkowymi do 1918 roku. Region Vogtland został nazwany na cześć całej rodziny Vogt.

Inwestytura z Plauenem

Członkowie hrabiów Everstein (lub Eberstein), pierwotnie z Wyżyny Wezerskiej , założyli region Dobnagau wokół Plauen około 1100 roku. Ich pierwszy zamek stał na skale Dobenau w dolinie Syra [ Dobnagau um Plauen begründet. Ihr erster Burgsitz stand auf dem Dobenaufelsen im Syratal], a później zbudowali zamek miejski w południowo-zachodnim narożniku murów miejskich Plauen, którego pozostałością jest dzisiejszy Malzhaus (Słódownia) . Ebersteinowie nadali Plauen lenno Henrykowi II "Bogatemu" (zm. ok. 1209), z rodu Vogtów z Weida . Plauen pojawia się w dokumencie po raz pierwszy w 1236 roku jako należące do "Vogtów z Plauen". 

Wnuk Henryka, Henryk I z Plauen , zbudował zamek Plauen jako swoją rezydencję, ponieważ Vogtowie z Plauen wcześniej rezydowali w Voigtsberg. 25 maja 1278 roku poprzedni władca, hrabia Konrad z Everstein z Dolnej Saksonii, przybył osobiście do Plauen i przekazał miasto Plauen oraz Gau Dobena swojemu szwagrowi, wójtowi Henrykowi I. Henryk jednak najwyraźniej pozostał w luźnych stosunkach fenologicznych z hrabią Everstein. Jego starszy syn, Henryk II „Czeski”, założył linię wójta Plauen, podczas gdy jego młodszy syn, Henryk Ruten „Ruski”, założył młodszą linię, późniejszą dynastię Reuss .

https://polskieradio24.pl/historia/ceuta-i-kryzys-migracyjny-skad-fragment-hiszpanii-w-afryce-wyjasniamy

https://pl.wikipedia.org/wiki/Heinrich_Reuss_von_Plauen

https://pl.wikipedia.org/wiki/Heinrich_von_Plauen

https://fr.wikipedia.org/wiki/Turones#%C3%89tymologie

https://en.wikipedia.org/wiki/Toru%C5%84#Toponymy

https://de.wikipedia.org/wiki/V%C3%B6gte_von_Plauen

Toruń - włoska wiki:

Pierwsze dokumenty odnoszące się do nazwy miasta podają ją jako Tarnowo , prawdopodobnie wywodzącą się od polskiego słowa „tor ”, oznaczającego „ścieżkę” (odnoszącego się do Wisły ), lub od słowa „Tarnów ”, wywodzącego się od polskiego słowa „tarnina” , rośliny rosnącej na ścieżkach. W Polsce istnieje wiele miast o podobnym pochodzeniu.

Nazwa później uległa zmianie, przyjmując zgermanizowane brzmienie: Turon , Turun , Toron , Thoron i ostatecznie Thorn . Może pochodzić od niemieckiego słowa Tor (w starożytnej formie Thor ), oznaczającego „bramę” (przedstawionego w herbie miasta), lub od zamku Toron w Królestwie Jerozolimskim , gdzie Krzyżacy służyli podczas krucjat . Hipoteza, że ​​pochodzi ono od imienia germańskiego boga Thora, pozostaje mniej wiarygodna .

W czasach, gdy Toruń stał się częścią Królestwa Polskiego , na dokumentach i monetach z łacińskimi napisami najczęściej widnieje nazwa Thorun , Thorunium , civitas Thorunensis lub civitas Torunensis , a później, w XV wieku , obecna polska nazwa Toruń.

---

Turonowie - od nich nazwa Turyngia, kraj pochodzenia von Plauenów

brak polskiej wiki

wiki fr i engl

Turonowie (galijski i łaciński: Turoni ) , znani również jako Turończycy i Turonowie, to lud galijski.

Zajmowali region Turenii, od którego pochodzi nazwa, a dokładniej departament Indre-et-Loire , część departamentu Indre i północny kraniec departamentu Vienne . Ich dawną stolicą, za czasów panowania rzymskiego, było Caesarodunum , obecnie Tours . Ich głównym oppidum przed podbojem było z całą pewnością Amboise, które obejmowało obszar 50 hektarów .

Miasto Turonów cieszyło się statusem wolnego miasta, o czym świadczy napis widoczny w fundamentach późnorzymskiego ogrodzenia w podziemiach Muzeum Sztuk Pięknych w Tours : „ CIVITAS TURONORUM LIBERA ” .

Etymologia

Etymologia ich nazwy jest niepewna. Jest to galijski etnonim pochodzący z -no- , jak Morini (od mor- " morze "), Santoni lub Ruteni, z niejasnym elementem początkowym, być może *turo- / * tullo- " silny, spuchnięty ", a ich nazwę można przetłumaczyć jako " ci, którzy są spuchnięci (gniewem / wojowniczą furią) ". Innym możliwym tłumaczeniem byłoby " zakręty " lub " zmienni ". Współczesne nazwy Turenii i miasta Tours pochodzą od ich etnonimu .

-----

Wspomina się o nich jako Turonos i Turonis u Cezara (poł. I w. p.n.e.), Turones u Pliniusza (I w. n.e.), Turoni u Tacyta (początek II w. n.e.), oraz jako Touroúpioi (Τουρούπιοι, var. τουρογιεῖς) przez Ptolemeusza (II w. n.e.). 

Etymologia słowa Turoni jest niepewna. Pierre-Yves Lambert zaproponował, aby dostrzec zmienioną formę protoindoeuropejskiego * tauro- („byk”), ale Aleksander Falileyev uważa to za mało prawdopodobne.

W Historia Brittonum pojawia się ludowa etymologia , według której Turoni otrzymali nazwę od Turnusa z Eneidy :

„ [ Brutus z Brytanii ] został wygnany z powodu śmierci Turnusa, zabitego przez Eneasza . Następnie udał się do Galów i zbudował miasto Turonów, zwane Turnis [ Tours ] ”. 

Geoffrey z Monmouth rozwinął później tę historię w Historia Regum Britanniae , gdzie Tours zostało nazwane na cześć siostrzeńca Brutusa, również o imieniu Turnus, który zginął w walce z Goffarem Piktonem, królem Akwitanii .

Miasto Tours, poświadczone w VI w. n.e. jako apud Toronos ( in civitate Turonus w 976 r., Turonis w 1205 r., Tors w 1266 r.), i region Turenii , poświadczony w 774 r. jako Turonice civitatis ( in pago Turonico w 983 r., vicecomes Turanie w 1195–96 r., Touraine w 1220 r.), zostały nazwane na cześć plemienia galijskiego.

---

niemiecka wiki

Turonowie byli starożytnym galijskim (celtyckim) ludem żyjącym w prowincji Gallia Lugdunensis nad Loarą . Rzymianie nazywali ten lud Turones lub Turonii , a ich stolicę Caesarodunum (dzisiejsze Tours ).

Germańskie plemię nosiło również nazwę Turones lub Touroner . Osiedliło się w pobliżu plemienia Marvingów , na południe – później na południowy wschód – od Chattów ( Hesji ). Plemię to mogło pochodzić z mieszanki ludów germańskich z Celtami , którzy nadal zamieszkiwali ten obszar . Wspomniano o nich jako o Turoni ( gr. Τούρωνοι , Touronoi ) wraz z innymi plemionami germańskimi w rozdziale 11 Geografii Klaudiusza Ptolemeusza ( II w. n.e.).

Można spekulować, czy identyczne nazwy dwóch grup określanych mianem Turonów były czysto przypadkowe, czy też istniał związek między nimi wynikający z przedgermańskich migracji plemion celtyckich. Na przykład pozostałości jedynego celtyckiego oppidum w Turyngii, datowanego na II i I wiek p.n.e., tzw. Steinsburg w pobliżu Römhild w powiecie Hildburghausen, stanowią niezbity dowód na osadnictwo celtyckie w południowej części regionu turyńsko - frankońskiego , między Lasem Turyńskim a Menem . 

Istnieją spekulacje na temat zmieszania się ludów germańskich i celtyckich, ale ani ludy germańskie, ani celtyckie nie stanowiły zjednoczonego narodu . Przeciwnie, łączyło je pokrewieństwo kulturowe i językowe , które stopniowo rozpływało się w różnych regionach językowych i kulturowych . Zatem pochodzenie nazwy „Turyngowie” (np. Touroner-Turoni-Thoringi ) może być równie celtyckie , jak pochodzenie jej imienniczek znad Loary. W końcu wiele celtyckich nazw pól i wód nadal można znaleźć w wielu regionach Niemiec . Można również porównać podobieństwo nazwy francuskiej Turenii i Wolnego Państwa Turyngii .

Mogło to być również imię przejęte przez rzymskich i greckich historyków. Jednak dokładna etymologia słowa „Turyngowie” nie została dotychczas w pełni zbadana.

Związek z Hermundurami pozostaje niejasny. Niektóre z tych plemion zostały przesiedlone przez rzymskiego dowódcę Lucjusza Domicjusza Ahenobarbusa na tereny wzdłuż górnego Menu, opuszczone przez Markomanów . Uważa się, że to ten sam obszar, na którym osiedlili się również Turonowie . Możliwe, że Turonowie byli odłamem Hermundurów lub że byli z nimi identyczni. Możliwe jest również, że stanowili niezależną grupę, ponieważ pierwotni Hermundurowie mieli swoje główne obszary osadnicze wzdłuż środkowej i górnej Łaby (dzisiejsza Saksonia ), ale od 100 r. p.n.e.  posuwali się również dalej na południe i południowy zachód.

----------

AI:

Pisownia określenia „Rycerze z Polski” (Wymaga drobnej korekty)Tekst podaje: chevaliers de Poullynne

Stan faktyczny: W oryginalnym starofrancuskim manuskrypcie La Sale'a zwrot ten brzmi „chevalliers de Poullayne” (w niektórych odpisach także jako Paullayne lub Poidlaynne). Słowo to bez wątpienia oznaczało w tamtym okresie Polskę (współczesne fr. Pologne). [1, 2, 3]

4. Nazwiska rycerzy (Prawda)Stan faktyczny: La Sale wymienia ich dokładnie jako „le seigneur de Plomellau, baron” oraz „messire Henry de Donru”. Polscy historycy (m.in. w publikacjach Instytutu Geografii PAN na RCIN) potwierdzają, że imiona te zostały silnie zniekształcone przez francuskiego kronikarza. Część badaczy sugeruje, że mogli to być rycerze pochodzący ze Śląska, ponieważ te same postacie pojawiają się w innej powieści tego autora (Podróże Małego Janka z Saintré) pod czeskim sztandarem. [1, 2, 3]

nie, to inne postacie, tyle, że z Polski

Podsumowanie – poprawiona wersja tekstu:

"Le réconfort de Madame de Fresne" ("Pocieszenie od pani de Fresne"), napisane w 1457 roku. Zawiera ono wspomnienie – tym cenniejsze, że naocznego świadka – oblężenia Ceuty z 1415 roku. Wśród uczestników inwazji de la Sale wymienia "pana de Plomellau i Henryka de Donru", których nazywa "chevalliers de Poullayne", czyli "rycerzami z Polski" (nazwiska są oczywiście zniekształcone).

--------

Choć w obu dziełach autor wspomina o rycerzach z Polski (Poullayne / Poullaine), to w każdym z nich opisuje zupełnie innych ludzi.

Oto precyzyjne rozdzielenie tych postaci według oryginalnych tekstów:

1. Wpis z kroniki „Le Réconfort de Madame de Fresne” (Oblężenie Ceuty)

To tutaj pojawiają się bohaterowie z Twojego pierwszego pytania. Autor opisuje tam autentyczne wydarzenie historyczne z 1415 roku (zdobycie Ceuty przez Portugalczyków), w którym sam brał udział.

• Wymienione postacie: „le seigneur de Plomellau” oraz „messire Henry de Donru”.
• Kim byli: To ich badacze łączą z wyprawą księcia Ludwika II Brzeskiego i śląskimi rodami (np. Dohna).

2. Postacie z powieści „Podróże Małego Janka z Saintré” (Pielgrzymka do Santiago)

W tej fikcyjno-biograficznej powieści (napisanej w 1456 roku) La Sale umieścił obszerny epizod turniejowy. Główny bohater spotyka grupę rycerzy ze wschodniej Europy zdążających z pielgrzymką do Santiago de Compostela. Są oni opisani zbiorczo jako rycerze z Polski (Poullaine), ale francuski pisarz wymienia ich z własnych, zupełnie innych zniekształconych nazwisk.

Polski heraldyk Franciszek Piekosiński badał właśnie ten konkretny fragment Janka z Saintré i przytoczył następujące postacie:

• „le baron de Poullaine, le seigneur de Loisselench” (główny dowódca grupy, w którym Piekosiński i inni badacze upatrywali m.in. przedstawiciela rodu Leszczyńskich lub kogoś ze Śląska).
• „sire d'Andach”
• „seigneur de Nulz”
• „seigneur de Morge”
• „seigneur de Terg”

Podsumowanie

Słowo Poullayne/Poullaine było dla La Sale'a po prostu ogólnym określeniem geograficznym (Polak / rycerz z Polski/Śląska). Użył go w dwóch różnych miejscach do opisania dwóch skrajnie różnych grup ludzi:

1. W Le Réconfort...: Plomellau i Donru (towarzysze broni z Ceuty, 1415 r.).
2. W Janku z Saintré: Loisselench, Andach, Nulz i inni (uczestnicy turnieju i pielgrzymki).

Czy chciałbyś dowiedzieć się więcej o tym, jak polscy historycy próbowali rozszyfrować te konkretne nazwiska z powieści o Janku z Saintré (jak Loisselench czy Andach)?

chrome-extension://efaidnbmnnnibpcajpcglclefindmkaj/https://www.rcin.org.pl/Content/17618/WA51_22154_r1957-nr12_Prace-Geogr.pdf

chrome-extension://efaidnbmnnnibpcajpcglclefindmkaj/https://repozytorium.biblos.pk.edu.pl/redo/resources/2095/file/scans/DEFAULT/OCR_rezultaty/100000213761_A_v1_200dpi_q60.pdf

https://www.google.com/search?q=baron+et+messire+-+przet%C5%82umacz&sourceid=chrome&ie=UTF-8&amc=1&aep=42&cud=1&source=chrome.crn.rb&atvm=2&mstk=AUtExfBNJbWZryfijSgGp-OpvD1iJuU00wQN8f_qOeBeqtIQpoljEnLMqX35X--AbIvQ93QO2hq-fHTzfZZzWNAq_OYv34TWito0kpYSLnAqN56P820tonpyRY07WaajXTr1NlyaU0sfHK98R07NEkNOdkCrdoTeAARnOHrVBEIZzKp3qV6UX9_loyhSjVaJpeeEeCudbXyaDIWOa4BM9Wo1RL38ZFp5sPXWl7UmFT3w-TvrTaJQIY7nj2HuVI2fsndaasZOQUNA6KUdkijlJMJLxaYjn54mw1hPY8rCpjU-8fR9iqkl3DHpqqrwei6LeyvxsL0dZJkqdgz18WT5RimXphPdhW8cfw8MWg&csuir=1&mtid=Fsxxas24KdLhxc8Ppu248AQ&udm=50

https://www.google.com/search?q=poszukaj+mi+herby+pokazuj%C4%85ce+czerwone+wo%C5%82u+na+srebrnym+tle&sourceid=chrome&ie=UTF-8&amc=1&aep=42&cud=0&source=chrome.crn.rb&atvm=2&mstk=AUtExfBCnNQ3SYR6k2u0hj0uL3g4B9e8_U5Cb1PkuV3U1jzHZ0_tCY3NYjTMtKGHpPuknCSHpLbzIeZW5AMWWNwL6GY1s3C8r5k3_YmS8WqYMEgA7XPLummwNXn5Y6fVK6UtZJ0dPVgKSPr-gz-dI92boW_VOhAxuHHfCJbfFZ2pnd1WA9mQSldl6d1hSWnZUMexgJt971Hc0jjJDaF4l0_FfUc-ofmXfHo-EbIIDg-49dv-Rzu6wZVl_IUzp7r0vqHS1Z4aWPR6OgRgKjLuEp0Gf2BG3V0ydJ-IOvBFGWQlcC1rJegsjFE8z1EHTNUCmOC6g41VdmZE_ulpsOsHUbsLQHMhgQN1oKBXDQ&csuir=1&mtid=lMNxatS_N5qswPAP1urj0Aw&udm=50

https://www.google.com/search?q=sprawd%C5%BA+dane%3A&sca_esv=3cca898eb5585582&sxsrf=APpeQns5C0k2wxxR-4t-19yRIK1vgPs-UA%3A1785838690629&source=chrome.ob&fbs=ABfTbFX9375dmYLUBFpyRgnU-XoZp6jAVSqfKhVSjM9DAAQ6mR1sePhydKpluB_37WIvuAaA5gJxvaEsCxZqR1EFXKDF54IJyAAzEOc5PH8GLCdSbtIvtxw3pOAl_7TJv4GbB7BAXOKgsrvilViAWoH2V_SWZXuwBkOXD0uIF-uC_O_rEFRw3lnFZBmF-VdoDu9Ile5xaXih81hKFAVjl8Upd78V3-Ta1g&aep=1&ntc=1&cs=1&sa=X&ved=2ahUKEwiCt5_G34aWAxUhAhAIHaVLI2IQ2J8OegQIFRAD&biw=1536&bih=743&dpr=1.25&mstk=AUtExfCSDdGJ4THuXkd4sBsAt6U1yopMBNsnlUoMjppvNdwnyr1IXTFubLQ39KHJXRa7x17VapmYqp21qqfNy7p3r64d23S3wVa0QgiGRt2F4BwBSI7JOPLuI2cERbvKWiZgdVJepu4wQlk6OsG0vIwJGTjDAY4EXYcnz8R181IqTbvDqCqIj9eZcmJKhqh2SR54jIbtRj7t6knTbTnJKl1pY8Np2z33qsNTvJddrfrt49xBPCTdlMknRUUIAFElTKprFtLwYuYG18uQIJiaZC2uPpi5Pe3jFRnx7oVkp03o1DPiF2VLwIIvJFA10G1RNBwA6QGUZ0hLlSyI8B1dYL7HKoQ7RuUsiCQcgQ&csuir=1&atvm=2&mtid=ZrxxavH_C9mwwPAP68zfQA&udm=50

chrome-extension://efaidnbmnnnibpcajpcglclefindmkaj/https://gutw.ug.edu.pl/sites/default/files/_nodes/strona-gutw/95936/files/6._zbrodnia_krzyzacka.pdf

https://www.tvp.info/94358695/rosja-byly-wiceminister-chcial-odkupic-winy-na-froncie-sad-odrzucil-wniosek-polityka-skazanego-za-korupcje

https://en.wikipedia.org/wiki/Portuguese_conquest_of_Ceuta

Żuława - Polacy

Notatka z dnia 4, 5 i 6 kwietnia 2026 r.

Uwaga: treść wymaga drobnych poprawek i dopowiedzi, które z czasem uzupełnię

Przed lekturą koniecznie proszę się zapoznać z wcześniejszymi postami, tutaj:

Żuława cz. 1 (Suwałki, Iława)

Żuława cz. 2 (Mława, Dąbrówno, Szczecin, Elbląg, Sewilla, Hel)

Czy słowo Polacy lub Polska pochodzą od "żuława"?

Badanie za pomocą cyrylicy i wspak:

polski  Polska Polak - ikslop akslop kalop kalop 

Polak po rosyjsku to Poljus - Polus

полски полскa Полyс ---  икслоп aкслоп сyлоП (сyлоп)

zastosuję małe litery np. сyлоп

Omówię każde z osobna:

1. polski

ikslop -  икслоп - cyklop? rzeczownik, nie przymiotnik; po grecku:  Κύκλωπ-ες, Kýklōp-es, cyrylica: циклоп, przeszkadza to "C" w środku, ale jeśli zrobimy przestawkę jak to było np. w Suwałki...   сиклоп  wychodzi idealnie! I znowu - to może być słowotwórstwo. Język mieszany:

- polskie C, K, O

- ruskie I, L, P

ale CKLOP w wymowie też brzmi bardzo podobnie do CIKLOP, inna czcionka: икслоп 

сиклоп

Cyklon − rodzaj cyrkulacji atmosferycznej typowej dla niżów barycznych; wirowy układ wiatru w obrębie niżu (przemieszczają się po liniach spiralnych od zewnątrz do środka). Na półkuli północnej kierunek obrotu przeciwny do kierunku ruchu wskazówek zegara, zaś na południowej zgodny z kierunkiem wskazówek zegara (zob. efekt Coriolisa).

сиклоп

2. Polska

akslop -  aкслоп - akson? a może aksion? аксион = аксiон = акsiон - ale wtedy Poiska... ale to jest słowotwórstwo!

aкслоп aкслоп

perseus.tube/word/axion-1

Aksion - etymologia:

Αξιον  (przymiotnik)

Godny; odpowiedni lub zasługujący (często "godny" z genitywem). Używa się także osób lub rzeczy jako mających należną wartość lub zasługę, stąd "o równej wartości", "godnej", "właściwej".

Worthy; fit or deserving (often “worthy of” with a genitive). Also used of persons or things as having due value or merit, hence “of equal worth,” “deserving,” “proper.”

Akson (włókno nerwowe) - od starożytnego greckiego ἄξων (áxōn, "oś").

ἄξων

Starożytna greka

Etymologia 1

Z prahelleńskiego *aksōn, z praindoeuropejskiego *h₂eḱs-. Spokrewnione z greką mykeńską (a-ko-so-ne), sanskrytem अक्ष (akṣa, "oś, oś, równoważnia") oraz łacińskim axis.

alternatywnie: Αὔξων (aúxōn)

ἄξων • (áxōn) m (dopełniacz: ἄξονος); trzecia deklinacja

1. oś

2. (geometria) oś bryły

    - stożka

    - przekroju stożkowego

    - cylindra

3. oś sfery niebieskiej

4. (w przenośni) ścieżka działania

5. (anatomia) C2, oś (drugi kręg szyjny)

Terminy pochodne:  ἄξονες (áxones)

Etymologia 2

ἄξων • (áxōn) m (rod żeński: ᾰ̓́ξουσᾰ, newr. ᾰ̓́ξον); Pierwsza/trzecia deklinacja
przyszły imiesłow czynny ἄγω (ágō)

 ἄγω

Odziedziczone z protohelleńskiego *ágō, z praindoeuropejskiego *h₂éǵeti ("prowadzić"), od rdzenia *h₂eǵ- ("prowadzić"). Spokrewnione z łacińskim agō ("działać; do zrobienia; prowadzić"), sanskryt अजति (ájati, "on prowadzi").

"on prowadzi"

Labrys (grecki: λάβρυς, romanizowane: lábrys) jest, według Plutarcha (Quaestiones Graecae 2.302a), lidyjskim słowem oznaczającym topór z podwójnym żwiertkiem. Po grecku nazywano go πέλεκυς (pélekys). Liczba mnoga od labrys to labryes (λάβρυες).

Plutarch podaje, że słowo labrys było lidyjskim słowem oznaczającym "topór": Λυδοὶ γὰρ 'λάβρυν' τὸν πέλεκυν ὀνομάζουσι. ("Dla Lidijczyków nazywają siekierę obosieczną 'Labrys'"). Wielu badaczy, w tym Arthur Evans, twierdzi, że słowo labirynt pochodzi od labrys i oznacza "dom podwójnego topora".  Korporacja kapłańska w Delfach nosiła nazwę Labyades; pierwotna nazwa prawdopodobnie brzmiała Labryades, słudzy podwójnego topora. 

en.wiktionary.org/wiki/ἄξων#Ancient_Greek

en.wiktionary.org/wiki/ἄγω#Ancient_Greek

en.wiktionary.org/wiki/аксон

en.wikipedia.org/wiki/Labrys

3. Polak

i trzy cyryliczne wersje by oddać różne interpretacje dźwięku

Polus

sulop - сулоп - сyлоп - to wprost żułav zapisane cyrylicą 

сyлоп = syлav = zyлav = zulav

c => s = z

y => u

п = v


syлav - syлav - syлav - syлav - synav - synaк

syлav syлav   syлav   syлav  synav  synaк

"synak" po kaszubsku to po prostu "syn", a Polak to syn Jana... ale się nie upieram... to pewnie słowotwórstwo...

---------

Polus -  Полyс -> Polyfem cyklop Πολύφημος - to są dwa wyrazy:

Πολύ - φημος

φημος:

 Od εὐ- (eu-, "studnia") + φήμη (phḗmē, "głos, proroczy głos, plotka, mów") + -ος (-os), od φημί (phēmí, "mówić, mówić").

Πολύ - bardzo

en.wiktionary.org/wiki/εὔφημος

el.wiktionary.org/wiki/πολύ

---------------------------------------------------------------------

Polyus 

suylop -  сuyлоп   Zion - Syjon - (hebr. ‏צִיּוֹן‎ „wysoki”, gr. Σιών --- (hebr. הַר צִיּוֹן, Har Ṣīyyōn; arabski: جبل صهيون, Jabal Ṣihyawn) – wzgórze w Jerozolimie, położone na południe od Starego Miasta, za Bramą Syjońską.

Ṣihyawn - сuyлоп - сuHyлоп - сuHyawп

Ṣīyyōn (czyt.: siijon - zapisać mówić by można: siiion - siyion - siyyon) - сuyлоп --> сuyiоп/сuyyоп ==> siyyоп - pasuje po hebrajsku == 

 сuyлоп=сuyiоп = siyiоп - siijon

Jest to na pewno słowotwórstwo od słowa Polyus czytanego wspak (i z błędem), tj. od prawej do lewej - tak właśnie czyta się język hebrajski.

Polyus = пoiyis ===> siyioп

w tym wypadku treść czytana jest po rusku, ale z błędami:

- dźwięk "pe" (п) jako dźwięk "en" - N

- dźwięk "el" (л) jako dźwięk"i" - I

wszystko od prawa do lewa

Etymologia słowa Syjon jest niepewna. Wspomniana w Biblii w Księdze Samuela (2 Samuela 5:7) jako nazwa twierdzy Jebuzyckiej zdobytej przez króla Dawida, jej pochodzenie prawdopodobnie sięga czasów przed czasami Izraelitów.

Jeśli jest semickie, może być powiązane z hebrajskim rdzeniem ṣiyyôn ("zamek"). Chociaż w Jerozolimie nie była używana aż do 1700 lat później, nazwa jest podobna w języku arabskim i może być powiązana z rdzeniem ṣiyya ("sucha ziemia") lub arabskim šanā ("chronić" lub "cytadela").

Może być również powiązane z arabskim rdzeniem ṣahî ("wspinać się na szczyt") lub ṣuhhay ("wieża" lub "szczyt góry"). 

Sugerowano również niesemickie powiązanie z hurriańskim słowem šeya ("rzeka" lub "strumień"). 

Sahyun (arab. صهيون, Ṣahyūn lub Ṣihyūn) to słowo oznaczające Syjon w języku arabskim i syryjskim. Dolina zwana Wâdi Sahyûn (wadi to arabskie słowo oznaczające "dolinę") najwyraźniej zachowała tę nazwę i znajduje się około 1,3 mili (2,8 km) od bramy Jaffa w Starym Mieście Jerozolimy. 
Wyrażenie Har Tzion, dosł. "Góra Syjon", pojawia się dziewięć razy w Tanachu.

Σιών (Sion):

εβραϊκά: הַר צִיּוֹן, Har Tsiyyon, 

αραβικά: جبل صهيون, Τζαμπέλ Σαχιούν tłumaczenie:  arabski: جبل صهيون, Jabel Shahyun

Arabskie Shahyun po grecku:

Σαχιούν - Σαχιούν - sahioun - cахиoун  = сayiоuп -> сuyлоп 

χ = y ? - sądzę, że w tym wypadku "y" zostało przeczytane jako "x" czyli dźwięk "H" po grecku, plus drobne zmiany wokalne w drugiej połowie wyrazu - oun zamiast -on, 

лpodobne do  u  (ruskie "i")

wówczas:

сuyлоп - сuxлоп - сaxiоп => Σαχιούν

--

suylop -  сuyлоп  - pasuje też Ceylon

co ciekawe - nie ma angielskiej wersji wikipedii tego hasła

Cejlon (syng. Śrī Laṁkā, tamil. İlankai, ang. Ceylon) – jedna z największych wysp Oceanu Indyjskiego, leżąca na południowy wschód od wybrzeży Indii,
Od czasu inwazji Portugalczyków aż do 1972 roku wyspa była nazywana Cejlonem w językach europejskich (od sanskrytu). सिंहल द्वीप Syngaleskie dvipa, "wyspa Syngalezów"). Nazwa Sri Lanka (श्री लङ्का) została przetłumaczona z sanskrytu.— "Chwalebna, błogosławiona ziemia".

Syngalezowie (syngaleski: සිංහල ජනතාව, romanizowane: Sinhala Janathāva), znani również jako Syngalezi lub Syngalezi, to indoaryjska grupa etnolingwistyczna, pochodząca z wyspy Sri Lanka.
Istnieje kilka wyjaśnień dla słowa Sinhala. Syngaleski można uznać za połączenie sinha (සිංහ), dosłownie "lew", oraz la (ල), oznaczającego "pogromcę" lub "porywacza", stąd syngaleski może oznaczać "pogromca lwów". 

Historia pochodzenia języka syngaleskiego jest opowiedziana w Mahāvaṃsa i uważa się, że jest odniesieniem do legendy założycielskiej Sri Lanki; wyspa została podbita przez potomka Sinhabahu, który podobno zabił swojego ojca, lwa. Według legendy księżniczka Suppadevi z Vanga została porwana przez lwa, z którym urodziła córkę o imieniu Sinhasivali oraz syna Sinhabahu. O pochodzeniu języka syngaleskiego Mahāvaṃsa mówi: "Za wszelką cenę; monarcha Síha Báhu zabił 'Síha' (lwa), z którego powodu jego synowie i potomkowie nazywani są 'Síhala' (pogromcy lwów)." Według tego przekazu Sri Lanka podbita i skolonizowana przez jego potomków zaczęła być również kojarzona z "Syngaleami". 

To też na pewno rebus na zabójstwo Jana. Zbieżność z pierwszymi ludźmi Adamem i Ewą.

Sinhala - zinhala - zuhava

Sinhala - Zinhala - ZuhaVa - pasuje? jak na prawie 8 tysięcy kilometrów w linii prostej i z kilkaset lat, to pasuje...

Inna sugestia dotycząca pochodzenia języka syngaleskiego zakłada, że potomkowie Sinhabahu mogli być nazywani "Sinha" lub lwami, albo dlatego, że pochodzili od lwa, albo dlatego, że byli odważni jak lew, ale ci, którzy podbili i osiedlili się na Sri Lance, nazywani byli Syngaleami po prostu jako pochodne od "Sinha" od ludzi lwa. Podobnie podbite ziemie mogą nazywać się 'Sinhalaya' lub 'Sinhalé' (północna Sri Lanka), albo 'Sinhala dvipa', a ich językiem 'Sinhala' lub Sinhala-Bhasha'

Jeśli pierwotna nazwa to Sinha: 

Sinha - Zinha - Zuha = zula(v) = "żuława", a nawet "żuława" z przestawką - przy tej czcionce - zulva

Sinha to "lew":

lew - wel - zul = żuł

lew - wel - zul = żuł

a więc dokładnie pasuje! I jeszcze "wyszła" rzeka Wel!! Ta co płynie przez Dąbrówno - to już kolejny argument co do Gilgenburga!

Ewidentnie nazwa Ceylon to "Żuława" - abstrahując, że Ceylon to wyspa (ostrów - żuława)- nazwa pochodzi od ludu - Żuławian - przybyłego na wyspę po "zabójstwie ojca", czyli wędrowcy z terenów dzisiejszej Polski zaludnili także wyspę Ceylon - no na pewno, bo nie było na świecie innych ludzi, wszyscy pochodzą z Polski...

Zapamiętali, że ich nazwa pochodzi od słowa... ej, zaraz... 

Alfabet syngalski

Lud Sinhala Janathāva pochodzi od lwa.

Lew = Jan

Lew = Lev = Jan    Lew = Jan    

Lew = Jan - pierwsza litera obrócona do góry nogami

Lew = Jan

jak to się wszystko składa...

jan - łuż

jan - łuz - łaz

tuz

Sinhala Janathāva = Lud Żuławian ?  (Janathāva = ludzie)

 Jana-thāva:

thāva wg google tłumacza:

- tāva = stary - język łotewski

- thava - schronienie - język cziczewa

- thāva - miejsce - łacina - wg deepl.com

Żuława - Janowe miejsce, schronienie?

en.wikipedia.org/wiki/Mount_Zion

pl.wikipedia.org/wiki/Syjon

el.wikipedia.org/wiki/Όρος_Σιών

pl.wikipedia.org/wiki/Alfabet_hebrajski

pl.wikipedia.org/wiki/Cejlon

en.wikipedia.org/wiki/Sinhalese_people

en.wikipedia.org/wiki/Sinhala_language

Prawym Okiem: Kalasz - lud z Pakistanu cz.1

---------------------------------------------------------------------

Poljus 

sujlop -  сuюлоП - сuюлоп - Cejlon? Cypr?

ю - ju, u, iu =>  cuiulon / cujulon/ cuulon

сuюлоп  сuюлоп  сuiuлоп  сuiuлоп 

4. Polak

полaк -> кaлоп - кaлон

kalon - калоп - kalon

en.wiktionary.org/wiki/kalon

en.wiktionary.org/wiki/κάλλος#Ancient_Greek

Angielski
Etymologia

Zapożyczone ze starożytnej greki καλόν (kalón); Powiązane z κάλλος (kállos, "piękno").

Rzeczownik
Kalon (niepoliczalny)Idealne piękno doskonałe w sensie fizycznym i moralnym, zwłaszcza postrzegane przez greckich filozofów.


Bretoński
Etymologia

Z proto-brytońskiego *kalwon, z proto-celtyckiego *kalwond- ("serce"). Odpowiedniki to walijski calon i kornwalijski kolon.

Rzeczownik

Kalon f (liczba mnoga Kalonoù lub Kaloneu)

Serce

Odwaga

apetyt

Karao (taki język)

Rzeczownik
kalon - Bawół wodny zabity, by uczcić ślub - zapewne aluzja do Jana i rebus na wołu...

κάλλος

Starożytna greka
Etymologia

Od κᾰλός (kălós, "dobry, piękny, szlachetny").

Rzeczownik
κᾰ́λλος • (kắllos) n (dopełniacz κᾰ́λλεος lub κάλλους); trzecia deklinacja

piękno
Szlachta
Piękna osoba lub rzecz

beauty
nobility
a beautiful person or thing

To już wiesz, skąd się wzięła starożytna greka...

Ze słowem kalon wiążę również nazwę ludu żyjącego w Pakistanie: Kalasz, o którym już było na blogu... Myślę, że było to tak:

kalon - kaloni - Kalani - Калаш - Kalasz

калоп - калопi - Калani - Калаш - Kalasz

Źródłem jest słowo POLAK pisane wspak, więc zniekształcone cyrylicą kalon powinno odnosić się do ludu także: "ten Polak" wspak to będzie "ten Kalan", więc liczba mnoga to by było - "ci Kalani", co znowu na skutek perturbacji łacińsko - cyrylickich przyjęło formę Kalasz...

ni = ш

I znowu odkrycie!

Gdzie takie coś się zgłasza?

Do PAN?

Porównaj Światowida ze Zbrucza i Wojownika z Capestrano

Filar rodzinny - podobna tradycja u Łużyczan, albo Połabian 

jasne oczy i europejski wygląd

Czyli tak, pojęcia "Polak - Polska - polski" mamy powiązanie z:

- cyklop, cyklon

- akson, czyli godny; odpowiedni lub zasługujący, włókno nerwowe... a także OŚ - wiedziałem, że Axis Mundi to tu.... jeszcze oś sfery niebieskiej, ścieżka działania i - "on prowadzi"

- kalos, czyli: dobry, piękny, szlachetny, piękno, serce, odwaga, Szlachta.... taki właśnie jesteś...

- żuław, no i oczywiście...

- SYJON

Wcześniej wywiodłem etymologię nazwy "Polacy" od wyrażenia "Polachy" tj. "ci, co nastali po-Lachach", a żuława wcale tego nie psuje, to na pewno się wszystko zgadza, a zbieżności jakie tu obserwujemy, sądzę wynikają ze słowotwórstwa, tzn. wiele pojęć pochodzi od słowa "żuł" lub "żuława"! Obserwujemy tu zapewne początki ludzkiej (ale raczej Janowej...) komunikacji.

Źródłem dla POLACY jest słowo LAH, a słowo to zapisane wspak, to HAL - z powyższych rozważań - w ramach artykułu o żuławie - wiemy, że "Z" mogło zamienić się w "H", więc mamy, podobnie jak przy HEL:

hal = zal = zul = żuł (żuława)

zal = zul

Nikt mi nie powie, że to jest przypadek.

To nie jest przypadek, tylko przeinaczenia i słowotwórstwo.

Szanujcie więc język, dbajcie o jego czystość, dbajcie o siebie nawzajem, szanujcie, respektujcie...

Syjon (hebr. ‏צִיּוֹן‎ „wysoki”, gr. Σιών) – wzgórze w Jerozolimie, położone na południe od Starego Miasta, za Bramą Syjońską.

Greckie Syjon:

Σιών - Σιών - Zuav - wprost żuav - czyli "żuława" z zanikniętym "ł" - mimo, że to góra, ale przecież "wyspa" to też góra, tylko wystająca z wody...  Iław też pasuje....

tak, że wiesz... 

Jan był wszędzie i wszędzie zakładał osiedla, które potem zasiedlali ludzie, a jedno z tych miejsc wcale nie jest bardziej ważne od innych. Cała Europa - ba, cały świat pochodzi z Polski.

W tekście wyraźnie wskazałem, które tezy, idee i informacje pochodzą od innych autorów, a które ode mnie.

Teksty mojego autorstwa z reguły podkreślam - wyszczególniam kolorem.

Potwierdzam, że:
- treści podane w tekście - tezy, idee, pomysły, metody, etymologie, informacje - nieujęte w literaturze przedmiotu, a dotyczące pochodzenia danych słów/ wyrazów, są mojego autorstwa
- idea, że bardzo wiele nazw miejscowości powstało na skutek omyłkowego odczytania/ zapisu oryginalnej nazwy lub/ i celowego zniekształcenia, zafałszowania - jest moim autorskim pomysłem
- odkrycie, że bardzo wiele nazw miejscowości, regionów, ludów pochodzi od słowa "żuława" lub jego pochodnych - jest moim autorskim odkryciem

Potwierdzam, że metoda dochodzenia do etymologii nazw, którą tu nazywam: Metoda optycznego porównywania znaków graficznych (Metoda porównawcza) jest moim własnym autorskim pomysłem.

Autorskie informacje, które podałem w tym artykule są moją prywatną własnością.
Wszystkie prawa zastrzeżone.

Rozpowszechnianie powyższego tekstu dozwolone pod warunkiem każdorazowego wyraźnego wskazania, że autorem jest Maciej Piotr Synak wraz z podaniem czynnego złącza do powyższego artykułu oraz nie czerpania z tego tytułu korzyści materialnych.

Powiązane notki:

Prawym Okiem: Żuława cz. 1 (Suwałki, Iława)
Prawym Okiem: Żuława cz. 2 (Mława, Dąbrówno, Szczecin, Elbląg, Sewilla, Hel)
Prawym Okiem: Germanie to Słowianie - A nie mówiłem? (39)

maciejsynak.blogspot.com/2021/04/kalasz-polska-grecja.html

maciejsynak.blogspot.com/2021/04/kalasz-lud-z-pakistanu-cz1.html

maciejsynak.blogspot.com/2021/09/od-zbrucza-do-sardynii.html

zielona.interia.pl/wiadomosci/swiat/news-lwy-zyly-w-europie-i-atakowaly-ludzi-sa-na-to-nowe-dowody,nId,22466382

pl.wikipedia.org/wiki/Cyklon

pl.wikipedia.org/wiki/Syjon
Prawym Okiem: Rozprzestrzenianie się cywilizacji
Prawym Okiem: Kalasz - lud z Pakistanu cz.1