Maciej Piotr Synak


Od mniej więcej dwóch lat zauważam, że ktoś bez mojej wiedzy usuwa z bloga zdjęcia, całe posty lub ingeruje w tekst, może to prowadzić do wypaczenia sensu tego co napisałem lub uniemożliwiać zrozumienie treści, uwagę zamieszczam w styczniu 2024 roku.

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Jan. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Jan. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 7 kwietnia 2026

Żuława - Polacy


Notatka z dnia 4, 5 i 6 kwietnia 2026 r.
Uwaga: treść wymaga drobnych poprawek i dopowiedzi, które z czasem uzupełnię

Przed lekturą koniecznie proszę się zapoznać z wcześniejszymi postami, tutaj:
Żuława cz. 2 (Mława, Dąbrówno, Szczecin, Elbląg, Sewilla, Hel)





Czy słowo Polacy lub Polska pochodzą od "żuława"?




Badanie za pomocą cyrylicy i wspak:

polski  Polska Polak - ikslop akslop kalop kalop 
Polak po rosyjsku to Poljus - Polus

полски полскa Полyс ---  икслоп aкслоп сyлоП (сyлоп)

zastosuję małe litery np. сyлоп



Omówię każde z osobna:

1. polski
ikslop -  икслоп - cyklop? rzeczownik, nie przymiotnik; po grecku:  Κύκλωπ-ες, Kýklōp-es, cyrylica: циклоп, przeszkadza to "C" w środku, ale jeśli zrobimy przestawkę jak to było np. w Suwałki...   сиклоп  wychodzi idealnie! I znowu - to może być słowotwórstwo. Język mieszany:
- polskie C, K, O
- ruskie I, L, P
ale CKLOP w wymowie też brzmi bardzo podobnie do CIKLOP, inna czcionka: икслоп 
сиклоп
Cyklon − rodzaj cyrkulacji atmosferycznej typowej dla niżów barycznych; wirowy układ wiatru w obrębie niżu (przemieszczają się po liniach spiralnych od zewnątrz do środka). Na półkuli północnej kierunek obrotu przeciwny do kierunku ruchu wskazówek zegara, zaś na południowej zgodny z kierunkiem wskazówek zegara (zob. efekt Coriolisa).
сиклоп

2. Polska
akslop -  aкслоп - akson? a może aksion? аксион = аксiон = акsiон - ale wtedy Poiska... ale to jest słowotwórstwo!

aкслоп aкслоп

perseus.tube/word/axion-1

Aksion - etymologia:
Αξιον  (przymiotnik)

Godny; odpowiedni lub zasługujący (często "godny" z genitywem). Używa się także osób lub rzeczy jako mających należną wartość lub zasługę, stąd "o równej wartości", "godnej", "właściwej".
Worthy; fit or deserving (often “worthy of” with a genitive). Also used of persons or things as having due value or merit, hence “of equal worth,” “deserving,” “proper.”


Akson (włókno nerwowe) - od starożytnego greckiego ἄξων (áxōn, "oś").

ἄξων

Starożytna greka
Etymologia 1

Z prahelleńskiego *aksōn, z praindoeuropejskiego *h₂eḱs-. Spokrewnione z greką mykeńską (a-ko-so-ne), sanskrytem अक्ष (akṣa, "oś, oś, równoważnia") oraz łacińskim axis.
alternatywnie: Αὔξων (aúxōn)

ἄξων • (áxōn) m (dopełniacz: ἄξονος); trzecia deklinacja

1. oś
2. (geometria) oś bryły
    - stożka
    - przekroju stożkowego
    - cylindra
3. oś sfery niebieskiej
4. (w przenośni) ścieżka działania
5. (anatomia) C2, oś (drugi kręg szyjny)

Terminy pochodne:  ἄξονες (áxones)


Etymologia 2

ἄξων • (áxōn) m (rod żeński: ᾰ̓́ξουσᾰ, newr. ᾰ̓́ξον); Pierwsza/trzecia deklinacja
przyszły imiesłow czynny ἄγω (ágō)

 ἄγω

Odziedziczone z protohelleńskiego *ágō, z praindoeuropejskiego *h₂éǵeti ("prowadzić"), od rdzenia *h₂eǵ- ("prowadzić"). Spokrewnione z łacińskim agō ("działać; do zrobienia; prowadzić"), sanskryt अजति (ájati, "on prowadzi").


"on prowadzi"



Labrys (grecki: λάβρυς, romanizowane: lábrys) jest, według Plutarcha (Quaestiones Graecae 2.302a), lidyjskim słowem oznaczającym topór z podwójnym żwiertkiem. Po grecku nazywano go πέλεκυς (pélekys). Liczba mnoga od labrys to labryes (λάβρυες).

Plutarch podaje, że słowo labrys było lidyjskim słowem oznaczającym "topór": Λυδοὶ γὰρ 'λάβρυν' τὸν πέλεκυν ὀνομάζουσι. ("Dla Lidijczyków nazywają siekierę obosieczną 'Labrys'"). Wielu badaczy, w tym Arthur Evans, twierdzi, że słowo labirynt pochodzi od labrys i oznacza "dom podwójnego topora".  Korporacja kapłańska w Delfach nosiła nazwę Labyades; pierwotna nazwa prawdopodobnie brzmiała Labryades, słudzy podwójnego topora. 



en.wiktionary.org/wiki/ἄξων#Ancient_Greek
en.wiktionary.org/wiki/ἄγω#Ancient_Greek
en.wiktionary.org/wiki/аксон
en.wikipedia.org/wiki/Labrys




3. Polak

i trzy cyryliczne wersje by oddać różne interpretacje dźwięku

Polus
sulop - сулоп - сyлоп - to wprost żułav zapisane cyrylicą 
сyлоп = syлavzyлav = zulav

c => s = z
y => u
п = v


syлav - syлav - syлav - syлav - synav - synaк
syлasyлav   syлav   syлav  synav  synaк

"synak" po kaszubsku to po prostu "syn", a Polak to syn Jana... ale się nie upieram... to pewnie słowotwórstwo...





---------
Polus -  Полyс -> Polyfem cyklop Πολύφημος - to są dwa wyrazy:

Πολύ - φημος

φημος:

 Od εὐ- (eu-, "studnia") + φήμη (phḗmē, "głos, proroczy głos, plotka, mów") + -ος (-os), od φημί (phēmí, "mówić, mówić").


Πολύ - bardzo



en.wiktionary.org/wiki/εὔφημος
el.wiktionary.org/wiki/πολύ


---------------------------------------------------------------------

Polyus 
suylop -  сuyлоп   Zion - Syjon - (hebr. ‏צִיּוֹן‎ „wysoki”, gr. Σιών --- (hebr. הַר צִיּוֹן, Har Ṣīyyōn; arabski: جبل صهيون, Jabal Ṣihyawn) – wzgórze w Jerozolimie, położone na południe od Starego Miasta, za Bramą Syjońską.


Ṣihyawn - сuyлоп - сuHyлоп - сuHyawп

Ṣīyyōn (czyt.: siijon - zapisać mówić by można: siiion - siyion - siyyon) - сuyлоп --> сuyiоп/сuyyоп ==> siyyоп - pasuje po hebrajsku == 

 сuyлоп=сuyiоп = siyiоп - siijon

Jest to na pewno słowotwórstwo od słowa Polyus czytanego wspak (i z błędem), tj. od prawej do lewej - tak właśnie czyta się język hebrajski.


Polyus = пoiyis ===> siyioп
w tym wypadku treść czytana jest po rusku, ale z błędami:
- dźwięk "pe" (п) jako dźwięk "en" - N
- dźwięk "el" (л) jako dźwięk"i" - I
wszystko od prawa do lewa


Etymologia słowa Syjon jest niepewna. Wspomniana w Biblii w Księdze Samuela (2 Samuela 5:7) jako nazwa twierdzy Jebuzyckiej zdobytej przez króla Dawida, jej pochodzenie prawdopodobnie sięga czasów przed czasami Izraelitów.
Jeśli jest semickie, może być powiązane z hebrajskim rdzeniem ṣiyyôn ("zamek"). Chociaż w Jerozolimie nie była używana aż do 1700 lat później, nazwa jest podobna w języku arabskim i może być powiązana z rdzeniem ṣiyya ("sucha ziemia") lub arabskim šanā ("chronić" lub "cytadela").
Może być również powiązane z arabskim rdzeniem ṣahî ("wspinać się na szczyt") lub ṣuhhay ("wieża" lub "szczyt góry"). 
Sugerowano również niesemickie powiązanie z hurriańskim słowem šeya ("rzeka" lub "strumień"). 

Sahyun (arab. صهيون, Ṣahyūn lub Ṣihyūn) to słowo oznaczające Syjon w języku arabskim i syryjskim. Dolina zwana Wâdi Sahyûn (wadi to arabskie słowo oznaczające "dolinę") najwyraźniej zachowała tę nazwę i znajduje się około 1,3 mili (2,8 km) od bramy Jaffa w Starym Mieście Jerozolimy. 
Wyrażenie Har Tzion, dosł. "Góra Syjon", pojawia się dziewięć razy w Tanachu.


Σιών (Sion):
εβραϊκά: הַר צִיּוֹן, Har Tsiyyon, 
αραβικά: جبل صهيون, Τζαμπέλ Σαχιούν tłumaczenie:  arabski: جبل صهيون, Jabel Shahyun

Arabskie Shahyun po grecku:
Σαχιούν - Σαχιούν - sahioun cахиoун  = сayiоuп -> сuyлоп 
χ = y ? - sądzę, że w tym wypadku "y" zostało przeczytane jako "x" czyli dźwięk "H" po grecku, plus drobne zmiany wokalne w drugiej połowie wyrazu - oun zamiast -on, 
лpodobne do  u  (ruskie "i")


wówczas:
сuyлоп - сuxлоп - сaxiоп => Σαχιούν





--
suylop -  сuyлоп  - pasuje też Ceylon

co ciekawe - nie ma angielskiej wersji wikipedii tego hasła


Cejlon
(syng. Śrī Laṁkā, tamil. İlankai, ang. Ceylon) – jedna z największych wysp Oceanu Indyjskiego, leżąca na południowy wschód od wybrzeży Indii,
Od czasu inwazji Portugalczyków aż do 1972 roku wyspa była nazywana Cejlonem w językach europejskich (od sanskrytu). सिंहल द्वीप Syngaleskie dvipa, "wyspa Syngalezów"). Nazwa Sri Lanka (श्री लङ्का) została przetłumaczona z sanskrytu.— "Chwalebna, błogosławiona ziemia".

Syngalezowie (syngaleski: සිංහල ජනතාව, romanizowane: Sinhala Janathāva), znani również jako Syngalezi lub Syngalezi, to indoaryjska grupa etnolingwistyczna, pochodząca z wyspy Sri Lanka.
Istnieje kilka wyjaśnień dla słowa Sinhala. Syngaleski można uznać za połączenie sinha (සිංහ), dosłownie "lew", oraz la (ල), oznaczającego "pogromcę" lub "porywacza", stąd syngaleski może oznaczać "pogromca lwów". 
Historia pochodzenia języka syngaleskiego jest opowiedziana w Mahāvaṃsa i uważa się, że jest odniesieniem do legendy założycielskiej Sri Lanki; wyspa została podbita przez potomka Sinhabahu, który podobno zabił swojego ojca, lwa. Według legendy księżniczka Suppadevi z Vanga została porwana przez lwa, z którym urodziła córkę o imieniu Sinhasivali oraz syna Sinhabahu. O pochodzeniu języka syngaleskiego Mahāvaṃsa mówi: "Za wszelką cenę; monarcha Síha Báhu zabił 'Síha' (lwa), z którego powodu jego synowie i potomkowie nazywani są 'Síhala' (pogromcy lwów)." Według tego przekazu Sri Lanka podbita i skolonizowana przez jego potomków zaczęła być również kojarzona z "Syngaleami". 

To też na pewno rebus na zabójstwo Jana. Zbieżność z pierwszymi ludźmi Adamem i Ewą.

Sinhala - zinhala - zuhava

SinhalaZinhala - ZuhaVa - pasuje? jak na prawie 8 tysięcy kilometrów w linii prostej i z kilkaset lat, to pasuje...


Inna sugestia dotycząca pochodzenia języka syngaleskiego zakłada, że potomkowie Sinhabahu mogli być nazywani "Sinha" lub lwami, albo dlatego, że pochodzili od lwa, albo dlatego, że byli odważni jak lew, ale ci, którzy podbili i osiedlili się na Sri Lance, nazywani byli Syngaleami po prostu jako pochodne od "Sinha" od ludzi lwa. Podobnie podbite ziemie mogą nazywać się 'Sinhalaya' lub 'Sinhalé' (północna Sri Lanka), albo 'Sinhala dvipa', a ich językiem 'Sinhala' lub Sinhala-Bhasha'

Jeśli pierwotna nazwa to Sinha: 
Sinha - Zinha - Zuha = zula(v) = "żuława", a nawet "żuława" z przestawką - przy tej czcionce - zulva

Sinha to "lew":

lew - wel - zul = żuł
lew - wel - zul = żuł

a więc dokładnie pasuje! I jeszcze "wyszła" rzeka Wel!! Ta co płynie przez Dąbrówno - to już kolejny argument co do Gilgenburga!

Ewidentnie nazwa Ceylon to "Żuława" - abstrahując, że Ceylon to wyspa (ostrów - żuława)- nazwa pochodzi od ludu - Żuławian - przybyłego na wyspę po "zabójstwie ojca", czyli wędrowcy z terenów dzisiejszej Polski zaludnili także wyspę Ceylon - no na pewno, bo nie było na świecie innych ludzi, wszyscy pochodzą z Polski...

Zapamiętali, że ich nazwa pochodzi od słowa... ej, zaraz... 


Alfabet syngalski



Lud Sinhala Janathāva pochodzi od lwa.

Lew = Jan

Lew = Lev = Jan    Lew = Jan    
Lew Jan - pierwsza litera obrócona do góry nogami
Lew = Jan


jak to się wszystko składa...

jan - łuż

jan - łuz - łaz

tuz


Sinhala Janathāva = Lud Żuławian ?  (Janathāva = ludzie)

 Jana-thāva:

thāva wg google tłumacza:

- tāva = stary - język łotewski
- thava - schronienie - język cziczewa


- thāva - miejsce - łacina - wg deepl.com



Żuława - Janowe miejsce, schronienie?







en.wikipedia.org/wiki/Mount_Zion
pl.wikipedia.org/wiki/Syjon
el.wikipedia.org/wiki/Όρος_Σιών
pl.wikipedia.org/wiki/Alfabet_hebrajski
pl.wikipedia.org/wiki/Cejlon
en.wikipedia.org/wiki/Sinhalese_people
en.wikipedia.org/wiki/Sinhala_language


---------------------------------------------------------------------

Poljus 

sujlop -  сuюлоП - сuюлоп - Cejlon? Cypr?

ю - ju, u, iu =>  cuiulon / cujulon/ cuulon

сuюлоп  сuюлоп  сuiuлоп  сuiuлоп 




4. Polak

полaк -> кaлоп - кaлон

kalon - калоп - kalon

en.wiktionary.org/wiki/kalon
en.wiktionary.org/wiki/κάλλος#Ancient_Greek


Angielski

Etymologia

Zapożyczone ze starożytnej greki καλόν (kalón); Powiązane z κάλλος (kállos, "piękno").

Rzeczownik
Kalon (niepoliczalny)Idealne piękno doskonałe w sensie fizycznym i moralnym, zwłaszcza postrzegane przez greckich filozofów.


Bretoński
Etymologia

Z proto-brytońskiego *kalwon, z proto-celtyckiego *kalwond- ("serce"). Odpowiedniki to walijski calon i kornwalijski kolon.

Rzeczownik
Kalon f (liczba mnoga Kalonoù lub Kaloneu)
Serce
Odwaga
apetyt


Karao (taki język)

Rzeczownik
kalon - Bawół wodny zabity, by uczcić ślub - zapewne aluzja do Jana i rebus na wołu...


κάλλος

Starożytna greka
Etymologia

Od κᾰλός (kălós, "dobry, piękny, szlachetny").

Rzeczownik
κᾰ́λλος • (kắllos) n (dopełniacz κᾰ́λλεος lub κάλλους); trzecia deklinacja

piękno
Szlachta
Piękna osoba lub rzecz

beauty
nobility
a beautiful person or thing



To już wiesz, skąd się wzięła starożytna greka...




Ze słowem kalon wiążę również nazwę ludu żyjącego w Pakistanie: Kalasz, o którym już było na blogu... Myślę, że było to tak:

kalon - kaloni - Kalani - Калаш - Kalasz

калоп - калопi - Калani - Калаш - Kalasz

Źródłem jest słowo POLAK pisane wspak, więc zniekształcone cyrylicą kalon powinno odnosić się do ludu także: "ten Polak" wspak to będzie "ten Kalan", więc liczba mnoga to by było - "ci Kalani", co znowu na skutek perturbacji łacińsko - cyrylickich przyjęło formę Kalasz...

ni = ш

I znowu odkrycie!


Gdzie takie coś się zgłasza?
Do PAN?



Porównaj Światowida ze Zbrucza i Wojownika z Capestrano


Filar rodzinny - podobna tradycja u Łużyczan, albo Połabian 


jasne oczy i europejski wygląd










Czyli tak, pojęcia "Polak - Polska - polski" mamy powiązanie z:

- cyklop, cyklon
- akson, czyli godny; odpowiedni lub zasługujący, włókno nerwowe... a także  - wiedziałem, że Axis Mundi to tu.... jeszcze oś sfery niebieskiej, ścieżka działania i - "on prowadzi"
- kalos, czyli: dobry, piękny, szlachetny, piękno, serce, odwaga, Szlachta.... taki właśnie jesteś...
- żuław, no i oczywiście...
- SYJON



Wcześniej wywiodłem etymologię nazwy "Polacy" od wyrażenia "Polachy" tj. "ci, co nastali po-Lachach", a żuława wcale tego nie psuje, to na pewno się wszystko zgadza, a zbieżności jakie tu obserwujemy, sądzę wynikają ze słowotwórstwa, tzn. wiele pojęć pochodzi od słowa "żuł" lub "żuława"! Obserwujemy tu zapewne początki ludzkiej (ale raczej Janowej...) komunikacji.

Źródłem dla POLACY jest słowo LAH, a słowo to zapisane wspak, to HAL - z powyższych rozważań - w ramach artykułu o żuławie - wiemy, że "Z" mogło zamienić się w "H", więc mamy, podobnie jak przy HEL:

hal = zal = zul = żuł (żuława)

zal = zul



Nikt mi nie powie, że to jest przypadek.

To nie jest przypadek, tylko przeinaczenia i słowotwórstwo.



Szanujcie więc język, dbajcie o jego czystość, dbajcie o siebie nawzajem, szanujcie, respektujcie...





Syjon (hebr. ‏צִיּוֹן‎ „wysoki”, gr. Σιών) – wzgórze w Jerozolimie, położone na południe od Starego Miasta, za Bramą Syjońską.

Greckie Syjon:

Σιών - Σιών - Zuav - wprost żuav - czyli "żuława" z zanikniętym "ł" - mimo, że to góra, ale przecież "wyspa" to też góra, tylko wystająca z wody...  Iław też pasuje....


tak, że wiesz... 



Jan był wszędzie i wszędzie zakładał osiedla, które potem zasiedlali ludzie, a jedno z tych miejsc wcale nie jest bardziej ważne od innych. Cała Europa - ba, cały świat pochodzi z Polski.









W tekście wyraźnie wskazałem, które tezy, idee i informacje pochodzą od innych autorów, a które ode mnie.

Teksty mojego autorstwa z reguły podkreślam - wyszczególniam kolorem.

Potwierdzam, że:
- treści podane w tekście - tezy, idee, pomysły, metody, etymologie, informacje - nieujęte w literaturze przedmiotu, a dotyczące pochodzenia danych słów/ wyrazów, są mojego autorstwa
- idea, że bardzo wiele nazw miejscowości powstało na skutek omyłkowego odczytania/ zapisu oryginalnej nazwy lub/ i celowego zniekształcenia, zafałszowania - jest moim autorskim pomysłem
- odkrycie, że bardzo wiele nazw miejscowości, regionów, ludów pochodzi od słowa "żuława" lub jego pochodnych - jest moim autorskim odkryciem

Potwierdzam, że metoda dochodzenia do etymologii nazw, którą tu nazywam: Metoda optycznego porównywania znaków graficznych (Metoda porównawcza) jest moim własnym autorskim pomysłem.

Autorskie informacje, które podałem w tym artykule są moją prywatną własnością.
Wszystkie prawa zastrzeżone.

Rozpowszechnianie powyższego tekstu dozwolone pod warunkiem każdorazowego wyraźnego wskazania, że autorem jest Maciej Piotr Synak wraz z podaniem czynnego złącza do powyższego artykułu oraz nie czerpania z tego tytułu korzyści materialnych.






Powiązane notki:

Prawym Okiem: Żuława cz. 1 (Suwałki, Iława)
Prawym Okiem: Żuława cz. 2 (Mława, Dąbrówno, Szczecin, Elbląg, Sewilla, Hel)
Prawym Okiem: Germanie to Słowianie - A nie mówiłem? (39)



maciejsynak.blogspot.com/2021/04/kalasz-polska-grecja.html
maciejsynak.blogspot.com/2021/04/kalasz-lud-z-pakistanu-cz1.html
maciejsynak.blogspot.com/2021/09/od-zbrucza-do-sardynii.html
zielona.interia.pl/wiadomosci/swiat/news-lwy-zyly-w-europie-i-atakowaly-ludzi-sa-na-to-nowe-dowody,nId,22466382
pl.wikipedia.org/wiki/Cyklon

środa, 11 marca 2026

Choinka (Kadłubek)

 



Kronikarze to oszuści i na pewno Kadłubek uprawiał te same kłamstwa co inni - jeszcze
go nie czytałem, ale jestem pewien...




Wincenty Kadłubek (łac. Vincentius Cadlubkonis, Vincentius Kadlubek), mistrz Wincenty Kadłubek (łac. magister Vincentius Cadlubkonis) lub mistrz Wincenty zwany Kadłubkiem (łac. magister Vincentius dictus Kadlubek) (ur. ok. 1150 w Kargowie lub Karwowie, zm. 8 marca 1223 w Jędrzejowie) – autor Kroniki dziejów Polski, uważany za jedną z najważniejszych postaci w dziejach literatury i historiografii polskiej; określany mianem „ojca kultury polskiej”; biskup krakowski[a].

Wincenty był pierwszym uczonym i pisarzem Polakiem. Jego prekursorska Kronika uważana jest za fundamentalny pomnik literatury narodowej, gdyż oddziałała w dużym stopniu – bezpośrednio lub pośrednio – na rozwój całej kultury polskiej. Pisząc traktat o dziejach własnego kraju, Kadłubek wprowadził do rodzimej tradycji, między innymi, dziedzictwo cywilizacyjne starożytnych Grecji i Rzymu, co stało się trwałym elementem kultury polskiej.

Praca Kadłubka była przez wieki powszechnie używana w szkolnictwie, a ponieważ w tekście Kroniki Wincenty pozostawił silne piętno własnych poglądów i osobowości, jego opowieści oraz opinie kształtowały świadomość historyczną i narodową Polaków. Zdania czy zwroty Kadłubka były przytaczane niezliczoną liczbę razy przez tak wielu autorów, że współcześnie używa się popularnych z niego cytatów często bez świadomości, że pochodzą one od mistrza Wincentego.

W XIX i XX wieku uczeni zanegowali wiarygodność tak zwanych podań wincentyńskich o początkach Polski, a także podważyli autorytet Kadłubka jako rzetelnego historyka. Jednocześnie bardzo wysoko ocenili jego umiejętności literackie, wiedzę prawniczą, retoryczną czy filozoficzną. Ich badania wykazały, że Wincenty był przedstawicielem XII-wiecznej szkoły dziejopisarskiej, która wykład historii pojmowała nie jako relację o faktach, ale zestawienie i objaśnienie literackich przykładów. Celem takiego zestawienia było wyjaśnienie czytelnikowi współczesnej mu rzeczywistości poprzez aktualizujący historię morał. Zdaniem badaczy europejskich Kadłubek był jednym z najważniejszych przedstawicieli humanizmu chrześcijańskiego końca XII i początku XIII wieku.


Czyli taka wikipedia tamtych czasów...






- wizerunek Kadłubka na pieczęci biskupiej z 1210 r.
- ilustracja mojego tekstu "Weles z Bydgoszczy!"
- figurka kultury Vinca


Czyżby to Jan o trójkątnej głowie? Czyli Kadłubek wiedział, ale wam nie powiedział? To namiestnik BOGA na ziemii? Z głową Jana na kolanach?

Wincenty zwany Kadłubkiem


kadłub - ciało bez głowy


Jako pierwszy przydomek Wincentego – w formie Cadlubonis – podał pod koniec XIII wieku, w tekście sporządzonym najprawdopodobniej w roku 1295, autor Kroniki wielkopolskiej. Powołał się on na tekst Kroniki Kadłubka pisząc: Vidit enim Vincencius Cadlubonis. Kopiści Kroniki wielkopolskiej z XV wieku często przekręcali podczas przepisywania niezrozumiały dla nich zapis Cadlubonis na Ladlubonis czy Ladkibonis. 

W połowie XV wieku nad jednym z rękopisów Kroniki wielkopolskiej pracował Sędziwoj z Czechła. W tak zwanym rękopisie Sędziwoja zachowały się jego próby wyjaśnienia nieznanego mu skądinąd zapisu Vincencius Cadlubonis. Sędziwoj dodał do tekstu dwie noty marginalne omawiające to zagadnienie. W jednej z nich uznał domniemane drugie imię Kadłubka za przydomek – jego zdaniem Wincenty był dictus Cadlub („zwany Kadłubem”). Natomiast w innym miejscu sprostował formę Cadlubonis, uznając ją za niepoprawnie zapisany patronimik Cadlubowicz.

Spolszczona z Cadlubkonis Długosza forma Kadłubek – rozumiana jako przydomek lub patronimik – powszechnie przyjęła się w piśmiennictwie XVI wieku wśród autorów piszących w języku ojczystym. 

Ponieważ „Kadłubkiem” nie nazwał się w Kronice sam Wincenty i nie określano go takim przydomkiem przez całe następne stulecie, część badaczy jest zdania, że zapis Cadlubonis w Kronice wielkopolskiej był czyimś wymysłem lub polegał na nieporozumieniu. Najczęściej przyjmuje się, że autor lub kopista Kroniki wielkopolskiej błędnie odczytał jakiś niejasny zapis z nieznanego współcześnie źródła. Wśród historyków, którzy akceptowali wiarygodność przydomka, występowały trzy stanowiska w sprawie jego znaczenia – Kadłubek mogło oznaczać „syna Kadłuba”, czyli „Kadłubowica”; ojciec Wincentego mógł nosić inne imię, ale zwano go „Kadłubem”; przydomek Wincentego pochodził od nazwy miejscowości, której znaczenie autor Kroniki wielkopolskiej źle zrozumiał i zinterpretował jako patronimik.


Ktoś widząc pieczęć zauważył trójkątną głowę na jego kadłubku (zdrobniale, bo pieczęć przecież nie duża jest...) i stąd nadał mu pseudonim, chcąc wskazać innym to, co sam zobaczył. Przydomek "Kadłubek" mówi: patrz na jego kadłubek na pieczęci, a zobaczysz... Nie widzę innej przyczyny.



Widać, wrysowywanie rebusów w różne oficjalne drzeworyty to jakaś nasza polska (?) tradycja...





Kultura Vinča – neolityczna kultura archeologiczna związana ze stanowiskiem eponimicznym w miejscowości Vinča na przedmieściach Belgradu. Kultura Vinča rozwijała się w Europie południowo-wschodniej od ok. 5500 do ok. 4000 p.n.e. 

Zauważono, że wykazuje ona w przypadku figurek glinianych niezwykle silne podobieństwo do kultury Jōmon z Japonii (typ twarzy, pozy, układ rąk, kształt ciała, nosa i innych elementów), mimo iż obie kultury dzieli cała Eurazja.

Jōmon (jap. 縄文時代 Jōmon jidai; słowo jōmon oznacza „ornament sznurowy”) – okres w chronologii Japonii odpowiadający neolitowi. Nazwa pochodzi od motywu umieszczanego na naczyniach ceramicznych. Często jest dzielony na pięć podokresów dla środkowej Japonii oraz na trzy okresy dla Kiusiu i Hokkaido. Kultura tego okresu była stopniowo wypierana ku północy i wschodowi. Za czas trwania okresu Jōmon uważa się lata od 12 000 p.n.e. do 300 p.n.e. (niektóre źródła podają rok 250 p.n.e.).

jōmon oznacza „ornament sznurowy” - czyli to "sznurowcy", tak jak my?


Dogū (japoński: 土偶; IPA: [doɡɯː]; dosłownie "ziemna figura") to małe figurki humanoidalne i zwierzęce wykonane w późniejszej części okresu Jōmon (14 000–400 p.n.e.) prehistorycznej Japonii. 

Narodowe Muzeum Historii Japonii szacuje, że łączna liczba dogū wynosi około 15 000, Dogū były produkowane w całej Japonii, z wyjątkiem Okinawy. Większość dogū znaleziono we wschodniej Japonii, a rzadko spotyka się jednego w zachodniej Japonii. Cel dogū pozostaje nieznany




Dogū, stanowisko Ebisuda w Tajiri, prefektura Miyagi, 1000–400 p.n.e.



Kultura ceramiki sznurowej
– archeologiczna kultura epoki eneolitu z kręgu kultur naddunajskich datowana na III tysiąclecie p.n.e.

Kulturę ceramiki sznurowej wyodrębniono początkowo na podstawie charakterystycznego sposobu zdobienia ceramiki za pomocą odciśniętego sznura, od którego przyjęła nazwę.






Poniżej krótkie przypomnienie: rebusów i trójkątnych głów... widać ludzie albo pamiętali, albo usiłowali odtworzyć jego wizerunek na podstawie przekazów - stąd różne formy trójkątności... coś wiedzieli, ale nie dokładnie.


























































tu głowa zasłonięta... schowana



a tu nie






















Prawym Okiem: Weles z Bydgoszczy !
Prawym Okiem: Wypowiedź literacka, czyli wikipedia
commons.wikimedia.org/wiki/File:Vinca_clay_figure_02.jpg
pl.wikipedia.org/wiki/Wincenty_Kadłubek
pl.wikipedia.org/wiki/Kultura_Vinča
pl.wikipedia.org/wiki/Jōmon
en.wikipedia.org/wiki/Dogū
pl.wikipedia.org/wiki/Kultura_ceramiki_sznurowej
wsjp.pl/haslo/podglad/12289/kadlub/1239627/tulow





chomikuj.pl/encyklopediamarkaf/Literatura/Biografie,10